Uitgelicht

Proloog – Leo’s Doldwaze avonturen in het kalifaat

In den beginne was er het nummer Bom, hieronder via youtube te beluisteren. Mijn verwondering over wat er op een bepaald moment in de wereld gebeurde (de oprichting van IS) verwoordde ik in “Bom” maar mijn verwondering was groter dan een nummer van slechts 7 minuten. als je niet wilt scrollen: hier de hoofdstukken van het boek en Onderaan de tekst kan je door naar het boek.

 

Ik zit hier met mijn vrienden

Op tafel ligt een boek

We praten over vrouwen

Een maagd is wat ik zoek

Ik wandel naar de markt

Gespannen als een veer

Lachende gezichten

Voor de allerlaatste keer

Ik trek de pin eruit

Ik wil alles dood

Ik wil de hemel in

En de straat kleurt rood

Van boven Kijk ik neer

Heel zelf voldaan

beter dan de rest

beter dan allemaal

Zie mijn moeder zitten

wachtend op de trein

Mijn vrienden zitten naast haar

Wil schreeuwen, voel de pijn

Hij trekt de pin eruit

Hij wil alles dood

hij wil de hemel in

En de vloer kleurt rood

Van boven kijk ik neer

Een traan op mijn gezicht

Dooft het nieuwe licht

Ik zie mijn vrienden zitten

De bommenjas al klaar

Mijn kind komt binnen lopen

Blind voor het gevaar

Hij trekt de pin eruit

Niet bang voor de dood

Doet wat hem is verteld

En de straat kleurt rood

wanhopig kijk ik neer

ondraaglijke pijn

Huilend zak ik neer

In het paradijs

pijl volgende 100

Uitgelicht

Publicaties

via de Hard Gras website:

Neymar over het duikelgedrag van Neymar en de rol van Jan Wouters hierin

Wat ik zeg  over het afscheid van de interviews met Wesley Sneijder

Kunstgras  over de invloed van Sepp Blatter op het voetbal van de toekomst

Voetbal of Korfbal  over de beslissing om voor voetbal te kiezen ipv korfbal

Danny for President over de kwaliteiten en vooruitziende blikken van Danny Blind (WK Rusland)

Ter Leede A2 op FIFA17 over het onoverwinnelijke Ter Leede A2 en hun recht op een FIFA 17 plek

Koptelefoon over wat de spelers toch horen via die koptelefoon als ze uit de bus komen

Portugal in Frankrijk over de verwarring tussen het EK voetbal en tour de France

Henk Westbroek over de onomstotelijke kwaliteiten van Henk Westbroek

Mijn vriend John Over mijn schoolpleinvriend John de Wolf

 

Via de popunie website:

dagboek van een band |  de dag na Koningsdag Over een optreden en perikelen rond de band Helleveeg

dagboek van een band | banduitje   over ons banduitje naar the Damned

dagboek van een band | Leader of the pack  over de onbetwiste bandleider

dagboek van een band| Oefenhok  over de romantisering van het bandleven

dagboek van een band | Nooit te laat  over de impact van de dood van een heel heel goede vriendin

Via de Metro website:

The Dutch Diego Over Dirk Kuyt en zijn onschendbare goedheid

Eerste week WK, en de winnaar is…..  over de eerste week voetbal van het WK rusland maar dan met de riesbril

Liegen mag weer  over de liegende politici en iedereen die dat gewoon vind

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Scenes uit een huwelijk | haar verjaardag

Er komt weer een verjaardag aan, die van mijn lief, en voor de zekerheid heeft ze er maar een stukje over geschreven. Vergeten, dat wordt lastig na dit geschreven dwangbevel. Dat ik het ooit vergeten ben is volgens mij helemaal niet waar. Bewijs hiervan heb ik dan ook nooit gezien. Ik krijg het wel elk jaar weer voor mijn schoenen gegooid en ondertussen gehersenspoeld begint de twijfel af en toe de kop op te steken.

Wel heb ik weten te achterhalen waarom dit toch zo’n probleem is, het is mijn eigen schuld namelijk. Helemaal in den beginne heb ik de lat veel te hoog gelegd. Ooit kreeg mijn lief een geheel verzorgde avond, nacht en ochtend in een bruidssuite in een hotel in leiden. Als een volleerd gijzelnemer nam ik haar na haar werk mee, ogen dicht en achter op de fiets. De champagne en bloemen stonden al klaar in de kamer. Het was een soort kamer die je alleen uit films kent inclusief hemelbed en gietijzeren bad. Ondanks dat dat het beste cadeau ooit was, was het direct ook mijn grootste fout.

Hier is natuurlijk nooit meer overheen te gaan en dit ritueel onderga ik jaarlijks, de afgelopen 20 jaar in mei. De kinderen beginnen er ook in te geloven en elk jaar daalt de spot en hoon van de familie op mij neer. Ik draag het manmoedig en lach schamper mee als ze weer beginnen over die kurkentrekker of de “vergeten verjaardag”.

Het is inderdaad zo dat ik en bloedschurfthekel heb aan kerst, moeder en vaderdag. Valentijn vind ik nog niet eens iets. Verjaardagen zijn een noodzakelijk kwaad. Toch moet ik soms denken aan mijn verjaarscadeautjes, een dagje Efteling bijvoorbeeld, dat leek mijn lief een uitermate goed bedacht cadeau. Dat ik net zoveel van de Efteling hou als van kerstmis was ze even vergeten. Gelukkig vonden zij het wel erg leuk en hadden het enorm naar hun zin in de vliegende Hollander.

Al die jaren heb ik proberen te begrijpen wat er in haar omgaat maar tevergeefs, blijkt nu. Nu moet ik iets geven over wat er in een menopauze omgaat. Buiten woede, irritatie, onbegrip en veel temperatuurswisselingen weet ik dat ook niet zo goed, ik ben van het andere geslacht namelijk. Dan zal een ventilator tegen de opvliegers wel weer een ongepast idee zijn vermoed ik. Het wordt weer net zo lastig als alle voorgaande jaren.

lees de andere kant van het verhaal hier: www.jasnetteke.com

Scenes uit een huwelijk | De vriezer (M)

Het is zondagochtend  en eenmaal beneden wil ik koffie. In de keuken valt mijn oog op de deur van de vriezer, die zit niet helemaal dicht. Met een schuin oog kijk ik opzij “heb jij wat uit de vriezer gehaald?”

‘Nou nee, eigenlijk niet, tenminste niet vanochtend. Gisteravond heb ik er wel wat in gelegd.’

Innerlijk zucht ik heel hard en begin wat aan de deur te rommelen. Mijn humeur zakt verder want die deur gaat niet meer dicht. Ik probeer hem wat harder dicht te slaan maar dat helpt ook niet echt. Het hele ontdooi en ijs verwijder programma is me te veel van het goede en daar heb ik echt geen zin in nu. Het is zondagochtend, ik wil koffie.

Ondertussen zit mijn wederhelft aan tafel intens te genieten van haar eerder gemaakte koffie terwijl ze ongestoord de krant zit te lezen. Ik voel haar glimlach branden ook al zie ik haar achterhoofd maar het is alsof ik kan lezen wat daar in dat hoofd gebeurt. Ze lacht me uit en denkt “los jij het maar op, had je die deur maar niet open moeten doen, je hebt energie en tijd genoeg, luiwammes”

Ik pak een groot mes, om het ijs weg te hakken. Met gecontroleerde agressie ram ik er op los, het ijs vliegt alle kanten op de keuken in. Ondanks dat dat met veel lawaai gepaard gaat is er weinig tot geen reactie van mijn ega. Ze heeft haar koffie natuurlijk nog niet op, ze gaat pas reageren als haar koffiekopje leeg is. De halve keukenvloer ligt ondertussen vol met ijs en het begint langzamerhand ook te smelten. De diepvriesladen had ik er uitgehaald en opzichtig op de grond vlak achter haar neergezet. Dat zal confronterend werken als ze haar hoofd omdraait, helaas blijft ze stoïcijns voor zich uit kijken. Als ik niet zo’n grote zelfbeheersing had zou de stoom mijn oren uit komen maar gelukkig heb ik kwaliteiten die de stoom binnenshoofds houden.

“als je wilt dat ik je help moet je het wel zeggen hoor” hoor ik plotseling vanachter de krant vandaan komen, de koffie zal wel op zijn. Dit is een prima moment om ja te zeggen, de keukenvloer is één grote bende namelijk. Ik heb mijn (mannelijke) deel van de klus geklaard, ga jij maar schoonmaken, je hebt je sportkleren toch al aan denk ik dan. Gelaten pakt ze een afwasteil, een emmer en een dweil. De keukenvloer is drijfnat maar glimt wel weer. Om van die irritante natte sokken te voorkomen doe ik mijn schoenen aan en schenk mezelf een bakkie koffie in.

Het was weer een heel gedoe deze zondagochtend.

 

Hoor en wederhoor, voor de vriezer (V) zie: www.jasnetteke.com

 

Festival perikelen

4-4-2018: Nog een kleine maand en dan is de show, het optreden van het jaar voor Helleveeg en het moet voor onze doorbraak zorgen. Een festival waar honderden misschien wel duizenden bezoekers verwacht worden, het is namelijk gratis. ‘Muziekfest op het plein’ heet het en het is in Roelofarendsveen.

Ons eerste grote optreden, we hebben wel wat opwarm concertjes gedaan in de wat kleinere tenten in Leiden en Scheveningen maar dit is het echte werk. Een festival, een opmaat naar Pinkpop, Lowlands en Glastonbury

Er staat veel op het spel, dit moet goed gaan en daarom zijn we ook snoeihard aan het oefenen. Het samenstellen van de setlist is een niet te onderschatten onderdeel. Daar zijn we dan ook al zeker drie maanden mee bezig, het moet vlekkeloos lopen. Het feit dat we een half uur materiaal hebben en dat het slechts de volgorde is waar we mee stoeien doet er niet toe. Perfectionisme is het sleutelwoord.

We hebben al een kneitergoeie podiumact met show gitaristen, een excentrieke drummer en een dijk van een frontvrouw maar het is nog niet helemaal af.

Eigenlijk wilden we ook nog een decor, we konden het transporteerbare podiumdecor van Andre Rieu overnemen, dat had een geweldige tegenpool geweest bij onze act. Een 360 experience hadden we voor ogen. Niet elke zaal heeft daar de ruimte voor dus dat hebben we dan maar niet gedaan. We doen het zonder decor. Die uitgekiende setlist, samen met onze podiumact is voldoende om het publiek van begin tot eind te boeien.

Als onze fans voor het podium staan en wild en juichend “we want more, we want more” scanderen zullen we voor hun, de echte fans, wat merchandise het publiek in gooien tijdens het laatste nummer. Zo behoud je je publiek en als je wat verder gooit dan vergroot je de fanbase.  Als de toekomstige fans eenmaal een button hebben opgevangen dan blijven ze wel fan.

wordt vervolgd

Depressieve Zombie met dorst (2)

Alsof hij de hemel binnenloopt, de nacht is zelden zo zwart en koud geweest. Johan kijkt zijn ogen uit, voorzichtig, dat wel, maar hier komt hij thuis. Schemerige en stinkende steegjes en een helse stilte. Er lijkt rook uit de grond te komen, het ruikt als zwavel en de figuren die hij over straat ziet lopen zien er niet al te fris uit en hebben hun blik op oneindig. Hij wordt niet aangekeken, iedereen loopt straal langs hem heen, heerlijk. De eerste de beste kroeg stapt hij binnen, “een biertje of nee doe maar een wodka”. De eenzaamheid duurt niet lang, “kom je hier vaker” hoort hij zichzelf zeggen tegen een dame zonder lippen maar wel met twee tanden, heel gek, maar daar was hij snel aan gewend. De hele nacht drinken en praten ze tot het licht wordt en de zombies weer naar hun bed moeten. Johan krijgt een slaapplek van deze vrouw, een logeerbed wel te verstaan.

De dagen die volgen hebben een beetje hetzelfde stramien, ’s nachts leven (lees drinken) en overdag slapen, als een vampier. Het gedroomde zombiedom is een feest, de eerste twee weken in ieder geval, maar stelt langzamerhand een beetje teleur. Het drijft hem elke avond de kroeg in, om slap te ouwehoeren en af en toe zijn oog uit de wodka te vissen. Die floept er wel eens uit als hij zich druk maakt of als hij veel gedronken heeft. Wel is Gerda in zijn leven gekomen, een ervaren zombie, die wat lichaamsdelen in de loop van de tijd kwijtgeraakt is. Toen ze op een avond ladderzat naar huis ging, bleef er een voet hangen in de tramrails en voordat ze hem op had kunnen pakken was er al een hond mee vandoor gegaan.

Als ze samen zitten te drinken laat Johan zien hoe de grote voetballer Messi altijd juicht. Voor het effect gaat Johan op de grond zitten en steekt hij twee wijsvingers omhoog, terwijl hij zelf ook omhoog kijk, niet wetende dat Gerda vlak boven hem zit. Johan steekt die vingers dwars door haar buik, kijkt even naar boven en ziet twee behoorlijke gaten verschijnen. Gerda vindt dit niet erg, risico van het vak. Tijdens de dronken seksnachten komen die gaten nog wel eens van pas.

Op een doordeweekse avond wordt Johan wakker en kijkt naast zich, het is niet Gerda maar wel iets anders. Het stinkt en er loopt vocht uit maar blijkbaar heeft hij het er wel mee gedaan. Zo’n wilde dag eindigt vaak met halve lichamen en lichaamsdelen verspreid over de kamer en zo ook deze dag. Zijn hoofd is weg. De zoektocht valt niet mee maar uiteindelijk vindt hij hem onder de tafel, zijn oog ligt ernaast.

Het is ook het moment dat de realiteit binnenkomt bij Johan, hij wordt er niet vrolijker op. De drank lonkt en wint het elke avond weer. Het valt niet mee dit gedrag te veranderen en regelmatig verschijnt zijn vrouw uit de andere wereld, Yolanda, weer in zijn hoofd. Het is een beeld dat maar moeilijk weg gaat, elke dag weer en elke dag wordt hij een beetje neerslachtiger, Johan is ten einde raad. Eigenlijk zit er maar een ding op en dat wordt steeds eenvoudiger te accepteren. Johan wil weer terug, het leven in. Met één betraand oog schrijft hij een afscheidsbrief.

Lieve Gerda, ik kan dit niet meer. Het is een ondraaglijk lijden hier in deze donkere wereld, ik blijf mijn gevoelens maar wegdrinken, het is net of niemand mij begrijpt. Drank helpt niet, pillen helpen niet en drugs hebben we hier niet. Ik weet niet meer wat ik nog moet. Ik trek de dood niet langer. Of zoals een groot man ooit zei; Geef mij nu de nacht, ik geef je de morgen terug….  Ik wil niet meer dood zijn, ik stap het leven in.  Vaarwel

 

pijl vorige 100

Wat als je Zombie wilt worden (1)

‘Je lijkt gvd wel een zombie, zoals je naar het voetbal zit te turen, hele avonden achter elkaar’. Johan hoort niets want staat al in de zombie modus. Hij is halverwege het zombiedom en het bevalt hem prima. Zijn vrouw daarentegen heeft er meer problemen mee, die wil nog wel eens de stad in, shoppen of naar de IKEA samen met manlief. Dan loopt Johan ook al als een zombie mee dus veel verschil is er niet. Yolanda loopt  geïrriteerd weg, even een luchtje scheppen, een ommetje doen, in ieder geval even weg uit de situatie.

Op het moment dat Johan doorkreeg dat dat zombie gedrag eigenlijk heel prettig voelde, ging hij zich er een beetje in verdiepen. Hij kwam op zombie forums terecht en in zombie praatgroepen. De dag dat hij uit de kast zou komen naderde met rasse schreden. Vrienden van hem zaten al in het traject en hadden zich al laten helpen, enkelen hadden het hele traject doorlopen maar daar hoorde hij dan niets meer van, die waren overgestoken naar het beloofde land of hun hoofd kwijt.

De verzekering vergoedde niets en Johan was stiekem al hard aan het sparen, veel overwerk en dat deed hij dan weer het liefst ’s nachts. Als heftruckchauffeur bij een grote bierbrouwer een dorp verder. Die werkten ook in ploegendiensten en daarom is hij daar is gaan werken. Al een paar jaar is Johan nu bezig met sparen om zijn droom te verwezenlijken. De eerste operatie had hij ook al voor ogen, zijn rechterarm zou eraf gehaald worden en daarna losjes weer aangezet. Op die manier kon hij hem af en toe eens verliezen of een geintje uithalen met zijn collega. Dan zou hij hem een hand geven en nonchalant weglopen, terwijl die collega bleef staan met de arm van Johan in zijn hand. Dit soort grapjes zijn populair op die zombie forums. Het uiteindelijke doel is om zoveel mogelijk lichaamsdelen zombieproof te maken. Het gevaar is wel dat er iets kwijtraakt en dan moet je zonder dat lichaamsdeel verder, maar dat is ook de charme van het zombie-dom. De oudste zombies hebben bar weinig meer over. Zover is Johan nog niet.

De wedstrijd is klaar en Barcelona wint weer eens. Niets nieuws onder de zon, maar toch voelt het anders, als het moment om uit de kast te komen. Alsof het volle maan is. Alle barrières zijn plotseling weg, het maakt hem ineens niet meer uit hoe zijn vrouw zal reageren, of zijn dochter gepest en uitgescholden gaat worden op school en op de hockeyclub. Dat zijn collega’s hem uit zullen lachen en zullen vernederen. Johan voelt zich sterk, Johan voelt zich Messi, hij kan alles.

Het is maatschappelijk geen probleem om vrouwenkleren aan te trekken of jezelf een penis aan te laten meten maar dit is toch andere koek. Johan ademt eens goed in, zet een wat zwaardere stem op en zegt, terwijl hij de tv uitzet, “ik moet je iets vertellen Yo”. Yolan, daarentegen, is in geen velden of wegen te bekennen. Vertwijfeld kijkt hij om zich heen, dat wordt appen. Het is een lang verhaal en het duurt even voordat hij op gang is. Johan wordt altijd uitgelachen door jongeren als hij probeert te appen. De combinatie van dikke vingers, dyslexie en spellingcontrole maakt dat hij na drie kwartier nog niet eens halverwege zijn bekentenis is.

De deur gaat open, hij zit nog midden in zijn verhaal, en Yo komt binnen. Johan staat op, de zware stem blijft achterwege dit keer “Ik moet je iets vertellen Yo”. Als een voorleesboek houdt Johan zijn telefoon vlak voor zijn gezicht, met zijn leesbril op leest hij het halve verhaal voor: “Yo, de laatste jaren ben ik mezelf niet meer, ik kan zo niet leven. Ik wil…..” Dan weet hij het niet meer, hij kijkt iets omhoog en wordt van zijn à propos gebracht door zijn vrouw. Die is even gaan zitten, lijkbleek en met rode vochtige ogen is het net een beginnend zombie. “Ik weet het al jaren” zegt ze met trillende stem en ik zeg het ook al jaren tegen je. ‘Oh’ zegt Johan. Johan is niet zo lang van stof.

Dat voorlezen is dan ook uitzonderlijk, zo lang is hij nog nooit aan het woord geweest.
Zijn geheime spaarrekening biecht hij ook op aan Yo, die is daar niet bepaald blij mee. Er schieten haar allerlei IKEA en woonboulevard momenten voor de geest, wat voor mooie lampen, placemats en douchegordijnen ze niet had kunnen aanschaffen met dat geld. De blik van Johan was toen in de IKEA te omschrijven als onwillig, maar nu valt het kwartje. Er vallen wel meer kwartjes, het kwijlen en de almaar sterkere geur bijvoorbeeld.

Johan daarentegen voelt zich als herboren, de weg naar het zombie-dom ligt open. Hij kan zijn geluk niet op, al zijn dromen lijken uit te komen. Van operatie naar operatie, ziekenhuis in, ziekenhuis uit, het kan allemaal niet op. Dat er af en toe iets mis gaat, is ook niet erg, risico van het vak zegt Johan wijzend naar waar eens een oor zat en nu alleen een middelgrote oorlel bengelt. In de nacht valt zijn oog er regelmatig uit, gelukkig helpt zijn vrouw dan met zoeken want hij ziet zelf maar half zoveel. Dat grapje met zijn collega durft hij nog niet aan.

Het is ondertussen tijd voor de grote sprong, de grote leegte gaat geïmplementeerd worden. Het afscheid met zijn vrouw is behoorlijk emotioneel voor hen samen. Yolan heeft het zwaar, dikke tranen en Italiaanse smart, knielend en kermend, met de handen in de lucht. Het kan Johan niet weerhouden de grote stap te zetten, het ondode bestaan lonkt. Bijna geëmotioneerd en met licht vochtige ogen neemt hij afscheid; “Dag Yo” zegt Johan, hij draait zich om en loopt weg.

wordt vervolgd

pijl volgende 100

Wat ik zeg

Nederland mis ik niet op dit EK deze zomer, wel de commentaren vlak na de wedstrijd van de Nederlandse spelers. Sneijder is gestopt, Robben, Kuyt en van Persie ook en een nieuw tijdperk breek aan, in de nabeschouwingen dan, vlak na de wedstrijd op het veld. Wesley en Arjen begonnen hun zin nogal eens met “wat ik zeg” en meestal is dat gek want het is nog niet eerder aan bod geweest in het gesprek. Aan de andere kant is het vaak niet echt nieuw is wat er gezegd wordt. Het is inderdaad al een keer eerder gezegd.

Ik denk dat ik weet wat er achter zit. Die spelers zijn er alleen om te voetballen, die weten niet wat ze zeggen. Wes en Ar daarentegen, hadden altijd een woordje klaar voor het journaille want ze zijn gebruikt als testvoetballers. Hun hoofden werden kaalgeschoren en er is een chip geïmplanteerd met allemaal uitspraken en voetbalwijsheden. Die chip wordt geactiveerd als het de stem van Bert Maalderink hoort. “Wat ik zeg” is de startmodus. Alle clichés zitten er in met de wekelijkse update erbij heeft Bert het nakijken. Nieuwe gegadigden zijn er vooralsnog niet gevonden maar tot die tijd neemt Ronald Koeman de honneurs waar.

Baudet is Trump

Laatst zag ik een advertentie langskomen via de sociale wondersite facebook: gratis, masterclass over hoogbegaafdheid. Ik moest direct aan Thierry Baudet denken, die zal lachen om dat klasje, sterker nog, hij zal wel de master zijn die hoogbegaafdheid doceert. Als hij zich los kan maken van zijn schrijvers,- en modellenwerk. Thierry wil nog wel eens de aandacht zoeken met een romannetje (Van elk waarheen bevrijd )en een pikant fotoshootje (Release & reload!#summer ), een boos tweetje (over vriendinnen en agressieve Marokkanen die controleurs bleken te zijn) of de Russische invloed (Zembla) en wat extreem rechtse jongeren die in zijn partij zitten(app groepje JFvD). Verder komt alle aandacht hem vanzelf toe.

Het is voor ons Nederlanders fijn dat wij de echte Trump hebben, de Amerikaanse versie vind zichzelf geweldig, de beste en superintelligent maar is in werkelijkheid een domme, wraakzuchtige, laagbegaafde president die gekozen is met 3 miljoen stemmen minder dan zijn tegenstander. Onze Trump heeft gewoon 2 zetels in de kamer, een beetje het aantal wat de Amerikaanse versie ook hoort te hebben. Onze Trump schrijft een boek, de Amerikaanse versie heeft een zeer beperkte woordenschat maar er worden dan weer veel boeken geschreven over hem.

In Amerika gaat alles sneller en grootser en the Donald is wat betreft narcisme de overtreffende trap van Baudet. Nederland hobbelt er vaak maar wat achteraan om uiteindelijk de Amerikaanse gewoonten over te nemen. Donald liegt best veel en wat erger is, zijn kiezers vinden dat allemaal geen probleem. Ik hoop niet dat Thierry ook zo gaat liegen en dat hij zijn narcisme wat kan onderdrukken want anders is het hek van de dam. Maar net als Donald doet ook Thierry zich wat slimmer voor dan hij eigenlijk is, hij heeft wel een grotere woordenschat dan de grote leider uit Amerika maar bij het televisieprogramma  ‘de slimste mens’ viel hij akelig door de mand. Na één ronde mocht hij al naar huis omdat Maurice Wijnen (die tweelingbroer van songfestivalgoeroe Cornald Maas) en Erik Dijkstra een stuk slimmer bleken. Hij probeert zichzelf wel te upgraden door Latijnse en andere onbegrijpelijk woorden te gebruiken in zijn toespraken.

Er zijn vele overeenkomsten maar de belangrijkste ligt op het vlak waar iedereen gelijk is, het toilet. Ook de koningin kakt elke dag, net als Jan modaal. Zo heeft Trump zijn eigen wc papier met zijn eigen hoofd erop en klinkt Baudet net als bidet, de Franse kontenspoeler. Dat is geen toeval.

Moederdag, wie houdt er (niet) van?

Ik heb er niets mee, waarschijnlijk omdat ik een man ben maar aan de andere kant, vaderdag vind ik eigenlijk nog verschrikkelijker, ondanks dat ik zelf vader ben. Valentijnsdag, ook zoiets, bijna net zo erg als kerstmis, nee geef mij maar 2 oktober al is dat een lokaal gebruik. Maar goed, moederdag dus. Het is een ongeschreven regel dat de vader van het gezin de kinderen aanspoort om moeder een beetje in het zonnetje te zetten. Dat gebeurt tegenwoordig met een ontbijt op bed, daarvoor moet ik vroeg mijn bed uit om de kinderen wakker te maken en te “motiveren” om iets liefs voor mama te doen. Dat valt niet mee met twee pubers die normaal gesproken niet voor elven uit bed komen. Is er nog eentje met een ochtendhumeur bij ook, dus gezelligheid is ver te zoeken.

Als er dan, na een half uur gemopper en gebrom, een paar eieren gekookt zijn en een tosti met kaas op een bord ligt met een glas voorgeperste jus d’orange daarnaast, kunnen we de tocht naar de slaapkamer beginnen. Drie volwassen lijven stommelen de trap op en proberen stil te zijn, alsof ze ’s nachts veel te laat thuiskomen al dan niet beschonken. Dat semi stille gewankel en gekraak op de trap hoor je altijd als ouder in bed, maar toch; “zachtjes hoor, anders hoort mama het”.

Mama ligt al drie kwartier met haar telefoon te spelen om de tijd te doden, hoeveel likes, duimpjes en hartjes ze al gegeven heeft in die drie kwartier is ontelbaar. Zelfs foto’s van het dessert van gisteravond van de achternicht uit Frankrijk worden leuk gevonden. Ook de eerste moederdag ontbijt foto’s duiken al op, met gelukkige en blije mama’s en kinderen. Mama heeft ondertussen een shirt aangedaan want een blote moeder kunnen de kinderen echt niet aan, dat weet iedereen.

Enigszins ongemakkelijk wordt het bord met eten op het bed gezet en mama begint te stralen, heerlijk, wat aardig, wat lief, wat lekker. Het eten wordt naar binnen gewerkt onder een gezellig gechitchat. Dit duurt ochtendhumeurkind te lang en hij vraagt of de tosti nog opgegeten wordt, hij heeft zelf ook wel trek gekregen. Tuurlijk jongen, neem maar. Als een halve minuut later de tosti weg is dan is het ook tijd om te gaan. Maar niet voordat de cadeautjes gegeven worden, precies mijn luchtje, dankjewel kinderen. De bedankzoen is het teken om de kamer te verlaten, papa en mama blijven achter met de etensresten op en naast het bord.

Waar is die tijd dat ze nog gewoon een tekening gaven en dat je daar blij mee was. Die tekening bestond altijd uit een paar krassen en halve rondjes in allerlei kleuren. Daar werd dan bij geschreven wat het was, dat kon van alles zijn maar vaak was het een huis met de poes ofzo. Ik heb er wel eens iets anders bijgeschreven; Nico neukt dode walvis. Ik had er ook NICO bij geschreven met een pijl naar iets wat leek op een lijf met zijn broek op zijn enkels, en WALVIS met een pijl naar een grijze kleurexplosie. Het leek precies, ik heb het toch maar niet gegeven, dan zouden de kinderen allerlei gekke vragen gaan stellen en zou ik te veel moeten verzinnen. Zo veel dat ik het uiteindelijk zelf niet mee zou weten, daarom heb ik het niet gedaan. Ik had ook; hond eet dood vogeltje erbij kunnen schrijven, daar leek het ook op. Of oma op een bakfiets of de lul van opa meteen druppel eraan.

Dat is het mooie van die tekeningen en daarom mis ik het ook. Ik denk erover om zelf zo’n tekening te maken en die te geven met moederdag. Even een goede tekst bedenken, misschien wordt moederdag toch weer leuk, ik heb er nu al zin in eigenlijk. Ik ga rood en roze potloden gebruiken.

Luchtgitarist slaat verkeerde noot aan

Het oefenen komt zijn neus uit maar hij kan niet anders. Bob moet daar één keer in zijn leven geweest zijn, Oulu in Finland, bedevaartsoord der luchtgitaristen. Op de koelkast heeft hij een foto geplakt van de winnaar van vorig jaar ‘Nordic Thunder’. Op zijn knieën, achterover hellend met een luchtgitaar op zijn buik. Tong uit de mond en bezig met de solo van zijn leven. Duizenden mensen stonden vol verwondering te kijken en te joelen voor het podium. Dat wil Bob ook en daarom doet hij mee aan een van de nationale voorrondes in Limburg, in zijn eigen dorp America. Dit is een thuiswedstrijd dus de overwinning kan hem niet ontgaan.

Nog twee weken en dan is het zover, Bob is hier al zeker een half jaar, dagelijks mee bezig. Een meesterlijke mix van gitaarsolo’s heeft hij op een cd gebrand. Eigenlijk is hij daar de meeste tijd aan kwijt geweest, zo’n maand of vijf. De tijd begint nu dus aardig te dringen. De solo’s kent hij wel uit zijn hoofd en nu nog een goede act erbij. Bob weet niet of hij de hippie, of hardrock look moet aanmeten, het wordt een merkwaardige mengeling van metal, disco en glamrock. Zijn moeder heeft een outfit genaaid waar je u tegen zegt. Nu kan de overwinning hem helemaal niet meer ontgaan. Nog twee dagen en Bob is onrustig. Hij loopt maar heen en weer in huis en zit om de haverklap op het toilet. Ook eet hij weinig, hij ziet er zelfs wat witjes uit. Als hij wakker wordt op de dag des oordeels moet hij overgeven. In plaats van een beetje medeleven krijgt hij een klap voor zijn hoofd van zijn moeder, ’en nu eet je je pap op anders krijg je nog een pets’. Daar heeft Bob geen weerwoord op dus hij begint te eten en de kleur verschijnt direct weer in zijn gezicht. Dat kan ook van die klap komen.

Als Bob ’s avonds aankomt in het onderdeurtje beginnen de zenuwen weer op te spelen. Hij neemt een biertje en voelt zich beter. Zijn hele familie is gekomen om hem te steunen want er is ook nog zoiets als een publieksprijs en Bob wil het zekere voor het onzekere nemen. Als een uurtje later de show begint, heeft Bob al een paar drankjes op en is zijn zenuwen helemaal kwijt. Hij wordt een beetje overmoedig zelfs. Hij heeft niet veel tegenkandidaten, maar twee, en die hebben niet eens een podiumoutfit. Bob is als laatste aan de beurt, alle voortekenen zijn gunstig. Zijn opkomst is oogverblindend en iedereen is stil, zijn eerste aanslag is weergaloos en iedereen wordt rumoerig. Ongekend succes is zijn deel en Bob gaat door zijn knieën voor het hoogtepunt van zijn show. Op dat moment ziet hij een gebit het podium op vliegen, zijn oom had uit puur enthousiasme zijn tanden uitgespuugd, tandeloos stal hij de show voor het podium. Het publiek gaat uit zijn dak.

Van weeromstuit slaat Bob een verkeerde snaar aan en krijgt een black out. Wezenloos kijkt hij het publiek in, de muziek gaat gewoon door en niemand heeft meer oog voor Bob. Oom Ike is het middelpunt van de dansvloer. Als het nummer is geëindigd begint iedereen te applaudisseren en te joelen voor zijn tandeloze oom, maar het podium is leeg ondertussen. Met gebogen hoofd en betraande ogen is Bob het café uit gelopen, de schaamte is te groot. In de verte hoort hij het gejoel nog nagalmen. Bob heeft al zo’n hekel aan oom Ike en nu verpest hij zijn avond ook nog eens.

Toen Bob een jaar of vier was heeft hij zijn oom betrapt in de keuken tijdens een verjaardag van zijn moeder. Oom Ike had veel te veel gedronken en stond met zijn broek op zijn knieën voor de koelkast. Hij dacht dat het een toilet was en stond in de koelkast te plassen, over de kaas en de eieren. Bob schrok zich een ongeluk en wilde wegrennen maar hij gleed uit, het was glad geworden in de keuken. Ondanks zijn dronkenschap wilde Ike niet dat dit een familieverhaal werd en sprong boven op Bob. Bob lag in een plas pis met zijn dronken stinkende oom boven op hem en die siste hem toe “jij gaat dit nooit vertellen anders weet ik je te vinden”. De lucht uit de mond van oom Ike was die van rotte eieren en dat maakte het dreigement serieus. Bob moest vertellen dat hij in zijn broek had geplast en dat het daarom zo nat was in de keuken. Sinds die tijd is hij bang voor Ike en ontloopt Bob hem ook altijd. Tot deze avond in ieder geval, plotseling stond hij daar tussen het publiek. Bob verdenkt hem ervan dat hij dit expres heeft gedaan met zijn lelijke rotkop. Eigenlijk wil Bob omdraaien om Ike eens goed op z’n lazer te geven. Ike is een klein mannetje gebleven in vergelijking met Bob. De pislucht komt weer boven drijven en Bob draait zich om. Hij is woedend, met terugwerkende kracht, en zet het op een rennen. Eenmaal terug in de kroeg blijkt Ike verdwenen te zijn. Het is stil in de kroeg, de jury heeft zich teruggetrokken en het wachten is op de uitslag. Bob hijgt uit en kijkt eens rond, niemand merkt hem op. Nu is het echt tijd om te gaan, hij kijkt nog eens achterom en trekt de deur achter zich dicht.

De nacht is stil en Bob weet niet waar hij naar toe wil, hij begint maar te lopen. Tijdens de wandeling blijft het maar malen in zijn hoofd, ‘wat als dit’ en ‘had ik maar dat’ tot hij bij een rotonde aankomt. Hij kijkt eens om zich heen en daarna op zijn horloge, meer dan een uur is hij al onderweg. Deze rotonde kent hij niet en het lijkt wel of het donkerder en donkerder wordt boven deze rotonde. Ergens ver weg hoort hij een geluid en dat lijkt steeds dichterbij te komen. Kees, de dorpsgek, staat te zwaaien met zijn armen in de lucht alsof er een vliegtuig binnengeloodst moet worden. Normaal gesproken houdt kees zich met wegverkeer bezig maar hij lijkt gepromoveerd. Toch klopt er iets niet, er lijkt rook uit Kees te komen en hij stinkt. Normaal gesproken ziet Kees er dan wel onverzorgd uit, hij ruikt wel altijd lekker, tot nu dan. Alsof er een aangebroken pak melk en 3 ons ossenworst een weekje in een kapotte koelkast gelegen heeft. Het doet hem ook een beetje denken aan zijn oom. Onverwerkte woede komt naar boven en Kees blijkt Kees ook niet te zijn. Een bulderende lach vult de ruimte en het is niet de lach van Kees. In een flits realiseerde Bob zich waar hij zich bevind en dit laat hij zich geen twee keer realiseren. Hij pakt zijn luchtgitaar en geeft midden op het kruispunt de solo van zijn leven, op zijn knieën, achterover hellend met de gitaar uit zijn buik en zijn tong uit zijn mond.
De duivel loopt weg met de ziel van Bob onder zijn armen. Uitgeput blijft Bob zitten tot het gelach verstomd in de verte. Met een glimlach van oor tot oor rent Bob terug naar de kroeg. Als een cowboy schopt hij de deur open en iedereen kijkt verbaasd om. Zonder woorden zet de kastelein Bob’s cd op, Bob soleert als een malle, speelt de vlammen uit zijn broek tot er daadwerkelijk rook van zijn luchtgitaar komt. Verbijstering alom, het publiek valt stil, de monden vallen open en bij een enkeling loopt het kwijl eruit. Na de verbijstering verandert geroezemoes tot een voorzichtig gejuich, het gejoel en applaus wat daarop volgt, welt op tot een ovatie. Het bier gaat van hand tot hand en uiteindelijk door de lucht. Het is een mooie avond waar de vrouwen sidderend als bakvissen om hem heen komen te staan. Een droom komt uit en de reis naar Finland is aanstaande maar het voelt toch anders want waar hij ook loopt, hoe hard hij ook rent, hij blijft achterom kijken, telkens weer, alsof hij de duivel op zijn hielen voelt.

 

Houdt Koeman van Nick of Simon

Frank Rijkaard hield van the Pixies, ook Wim Kieft had een betere muzieksmaak. Wim had sowieso een andere smaak, ook drugs en alcoholgewijs, buiten George Best en Paul Gascoigne om dan.

Ik vraag me wel eens af wat er door die grote koptelefoons schalt die er tegenwoordig op de hoofden van de voetballers zitten. Ben zo bang dat Frans Bauer bij Frenkie de Jong de boventoon voert en onder die hoed van Depay zit denk ik drill rap, daar is geen eer aan te behalen. De Ligt heeft waarschijnlijk Sky radio opstaan terwijl Cillessen naar Lil’ Kleine luistert, een kleuter die zingt over drank en drugs. Bergwijn heeft de blije hiphop van Typhoon en Donny van Beek springt op de toppers. Virgil van Dijk heeft Gerry and the Pacemakers opgezet om het onoverwinnelijke gevoel mee te nemen naar het veld. Steven Berghuis heeft hetzelfde nummer maar dan in de Lee Towers uitvoering.

Mijn hoop is gevestigd op Daley Blind, de enige met een naam van een popster. Hij zit nu in Amsterdam met Dre’tje en Roxanne hazes. In de Arena hoor je vooral een Jamaicaans reggae nummer over dat je je niet druk moet maken, een Amsterdammer die zich niet druk maakt is als een Jamaicaan die dat wel doet, ik zie het nog niet zo snel gebeuren. Voordat Dayley weer terug kwam naar Ajax zat hij in Manchester en ik denk dat hij dat gevoel meeneemt. Op Old trafford hoor je voor de wedstrijd The Smiths:  there is a light that never goes out, ik denk dat Daley daar gevoelig voor is. Anders is er nog altijd Joy Division of Oasis. Al hoort hij de gebroeders Gallagher alleen maar in het andere Manchester stadion. Maar dat is ook mooi.

Dat is in ieder geval mijn hoop en ook de hoop voor het Nederlands voetbal voor het EK in 2020. Dat wordt lastig want het EK is nu in 2021 maar het heet nog wel EK 2020. Het is vooral volgend jaar heel verwarrend, nu nog niet.

Nu hopen we dat Koeman gewoon Nick en Simon op zet in de bus en dat hij niet in Barcelona naar Julio Iglesias zit te luisteren. Maar die keus lijkt me duidelijk, dat wint Volendam sowieso.