FIFA 17

Je bent hier echt heel slecht in hoor, pap. Hoe moeilijk kan het zijn dacht ik toen ik mijn zoon bezig zag met FIFA 17. Dat viel dus niet mee, ik werd aan alle kanten voorbij gelopen en de doelpunten en uitbundige juichrituelen vlogen me om de oren. Daar zijn ook knopjes voor, hoe je moet juichen. Ik troostte me met het idee dat het op het veld, in het echie, andere koek was en dat ik daar wel mijn mannetje kon staan. Gelukkig kon ik dat op het trainingsveld laten zien waar ik de C6, of JO15-6 zoals het nu heet, wekelijks training geef. In het afsluitend partijtje zou het respect wel stijgen, was mijn idee. Helaas, tot drie keer toe werd ik gepoort, na twee keer het veld op en neer liep ik te hijgen als een buffel en bij het laatste duel voor het einde besloot ik alles te geven om in ieder geval dit duel te winnen. Met een vliegende sliding pakte ik de bal uit de voeten van mijn tegenstander om hem vervolgens, al glijdend naar me toe te halen, op te staan en te passen naar onze spits die vrij stond. In één vloeiende beweging. Net als Ronaldo in FIFA 17.

Met het gras en het zweet op mijn hoofd lag ik op de grond te murmelen “m’n rug, m’n rug”. De sliding was halverwege gestopt maar de binnenkant van mijn lichaam gleed nog even door. Ook dat viel dus niet mee.

Het is lastig als je ouder wordt en je lichaam gaat ineens je gedachten tegenspreken. Vroeger was alles beter, dat moet de AJAX directie ook gedacht hebben toen ze een gamer contracteerde. Als we in het echt geen prijzen meer kunnen pakken dan maar virtueel, je ziet het Edwin van der Sar denken. Dat komt door zijn hoofd, Edwin heeft een denkhoofd. Als klap op de vuurpijl is Edwin zelf ook onderdeel van FIFA17 als FIFA legend, hij wordt dus nooit oud, hij blijft 1995 jong.

Jaloezie overmant mij. Ik wil ook  jong blijven, 1984 jong, ik wil ook in een FIFA team, ik pleit er dan ook voor om Ter Leede A2 uit 1984 op te nemen in FIFA 18. Dat jaar viert het hele team zijn 50ste verjaardag, worden we weer kampioen en blijven we allemaal jong, net als Edwin.

Henk Westbroek

Wat als de leeuw van oranje een poesje blijkt. Op dit moment is het eerder een hamster, zit in zijn kooi en draait zijn rondjes en komt niet vooruit. De fans vinden het prima want er gebeurt tenminste iets. Maakt het nou uit of er gewonnen wordt of verloren als we maar kunnen zuipen. Zoals Henk Westbroek ooit eens zei geef de mensen iets wat ze willen, iets om de honger te stillen, geef ze brood en laat ze spelen. We moeten meer naar Henk luisteren, vriendschap is een illusie een pakketje schroot met een dun laagje chroom. Wat kan er meer waar zijn. Te vaak wordt Henk afgeschilderd als een Utrechter met een accent maar hij moet niet onderschat worden. Hij twijfelde jaren geleden al over België en nu blijken ze het beste team van Europa te hebben. Het zou me niet verbazen als het mooiste meisje van de wereld ook gewoon Julia heet. Het is waarschijnlijk een Belgische naam, daar wonen ook hele mooie meisjes namelijk. En ze praten ook zo fijn, je wordt er altijd een beetje blij van. Niet zoals in Holland. Daar staan de mondhoeken toch iets meer naar beneden. Zal wel met het voetbal te maken hebben.

Kunstgras

Dat het Nederlandse voetbal er zo slecht aan toe is ligt aan het gras. Kunstgras veroorzaakt blessures en is nog eens gevaarlijk ook, met die zwarte korrels tussen die plastic sprieten. De conservatieve voetbalwereld wil er dan ook niets van weten. Ze hebben het al zo moeilijk met die constante prijzenregen in het vrouwenvoetbal. Een beetje in de lijn van Sepp Blatter, die wilde ook niets veranderen behalve strakkere broekjes in het vrouwenvoetbal. Godfather noemde hij zichzelf. Met de komst van Condoleezza Rice werd hij zelf genaaid en van weeromstuit twitterde hij #metoo. Nu beginnen de jaren natuurlijk te tellen bij Sepp maar hij wil nog altijd meedoen, tegen beter weten in eigenlijk. Het zou mij ook niet verbazen als hij net als Berlusconi gewoon weer zijn oude baan terug wil. Dan krijgt AC Milan weer de beker met de grote oren en is Sepp het stralende middelpunt tijdens de WK finale in Moskou;  Zwitserland – Rusland. Sepp zit dan naast Vladimir en ze zijn allebei blij, wie er ook wint. Het zal wel Rusland worden want die hebben natuurlijk een buitengewone conditie. Het wordt er wel duidelijker op als Sepp de scepter weer zwaait, we weten in ieder geval dat Qatar de finale gaat halen in 2022 en dat we op gewoon gras blijven voetballen.

Frankrijk in Portugal

Die finale was een echte chas patate, die gasten liepen echt op hun binnenblad te linkeballen. Had er natuurlijk ook mee te maken dat de enige klasbak van het veld al na 23 minuten met de brancard weggedragen moest worden. Moest het halve peloton doorstoempen en was de andere helft bezig met een wandeletappe. Het wachten was tot ze er iemand af konden pieren door er een snok aan te geven. Er dreigde er een paar vanaf te waaien maar die bleven toch aan het elastiek. In gestrekte draf vlogen ze op de 90 minuten af. Eder met zijn klapkuiten peurt er een sprint uit, geeft er een klap op en het is 1-0. Vervolgens zijn het kikkers in een kruiwagen die op het rooster liggen. Het spel is op de wagen en ik geef het je te doen, zie die gasten maar eens in te lopen. Ze zullen zich het snot voor de ogen moeten lopen en moeten harken op het buitenblad. Dan kan je honderd keer Frankrijk heten  maar dan heb je hele vette pech. De tour wacht op niemand. Rond deze periode haal ik alles door elkaar en het is goed dat het EK is afgelopen, kan ik weer gewoon naar de tour kijken zonder na te denken.

Voetbal of Korfbal

Damesvoetbal, zo heette dat in mijn tijd, begon toen ik een jaar of 11 was. Op onze lokale voetbalclub kwamen ineens allemaal meisjes van ongeveer dezelfde leeftijd, of eigenlijk iets ouder. De iets oudere waren natuurlijk veel interessanter omdat die al veel meer vormen hadden. Het is wel mijn redding geweest als voetballer, ik was waarschijnlijk als korfballer geëindigd als dit niet was gebeurt. Naast onze voetbalclub lag de korfbalvereniging TOP en daar zag het er altijd heel gezellig uit. Feestklanken klonken uit de kantine met jongens en meidenstemmen. De meisjes uit het dorp liepen daar in en uit en kwamen nooit tot de voetbalvelden. Op mijn elfde zaten die hormonen nog een beetje opgeborgen maar af en toe ontsnapte er wel eens eentje. Dan werd ik raar in mijn lijf en hoofd totdat ik een bal zag, dan ging ik voetballen. Als ik een paar jaar ouder was geweest dan had ik die hormonen nooit onder controle kunnen houden en was ik die korfbalkantine ingezogen om de mythe van het gemengd douchen te ontrafelen. Dan was ik met TOP wel regelmatig landskampioen en zelfs Europees kampioen geweest maar dan had ik ook een korfbalverleden.

Nu heb ik een voetbalverleden met een enkele invalbeurt bij de selectie en een verrotte knie terwijl TOP de Europacup weer omhoog houdt. Voor de derde keer……

Danny for President

Een goede trainer maakt nog geen goede politicus zou Co Adriaanse zeggen. Danny Blind is misschien wel een goeie coach alleen ziet de buitenwereld er niet veel van. Er schuilt wel een briljant politicus in Danny en dat heeft met zijn trainerskwaliteiten te maken. Het getuigt van inzicht en visie om het Nederlands elftal zo te laten spelen dat ze het WK in Rusland ontlopen. Om over twee jaar moeilijke vragen en netelige situaties te ontlopen moet je nu al anticiperen. Hoeft Mark Rutte, of zijn opvolger, niet aan de kamer te verantwoorden waarom hij goedlachs naast Putin op de tribune zit. Ook de koning is Danny nu al onmetelijk veel dank verschuldigd om dat biertje in Sotsji geen vervolg te hoeven geven. Nee zeggen is geen optie zelfs niet voor de koning. In maart zal Danny zich politiek nog op de vlakte houden tijdens de verkiezingen maar de basis wordt wel gelegd 10 dagen later als er weer gespeeld wordt in de WK voorronde. Dan wordt de wisselwerking coach/politicus zichtbaar, polderen voor gevorderden. Zijn trainerscarrière zal eindelijk zijn vruchten afwerpen. In de stadions zullen spreekkoren en liederen klinken ondersteund door enorme foto’s en meters hoge spandoeken: Danny For President!

Wat ik zeg

Nederland mis ik niet op dit EK deze zomer, wel de commentaren vlak na de wedstrijd van de Nederlandse spelers. Sneijder is gestopt, Robben, Kuyt en van Persie ook en een nieuw tijdperk breek aan, in de nabeschouwingen dan, vlak na de wedstrijd op het veld. Wesley en Arjen begonnen hun zin nogal eens met “wat ik zeg” en meestal is dat gek want het is nog niet eerder aan bod geweest in het gesprek. Aan de andere kant is het vaak niet echt nieuw is wat er gezegd wordt. Het is inderdaad al een keer eerder gezegd.

Ik denk dat ik weet wat er achter zit. Die spelers zijn er alleen om te voetballen, die weten niet wat ze zeggen. Wes en Ar daarentegen, hadden altijd een woordje klaar voor het journaille want ze zijn gebruikt als testvoetballers. Hun hoofden werden kaalgeschoren en er is een chip geïmplanteerd met allemaal uitspraken en voetbalwijsheden. Die chip wordt geactiveerd als het de stem van Bert Maalderink hoort. “Wat ik zeg” is de startmodus. Alle clichés zitten er in met de wekelijkse update erbij heeft Bert het nakijken. Nieuwe gegadigden zijn er vooralsnog niet gevonden maar tot die tijd neemt Ronald Koeman de honneurs waar.

Houdt Koeman van Nick of Simon

Frank Rijkaard hield van the Pixies, ook Wim Kieft had een betere muzieksmaak. Wim had sowieso een andere smaak, ook drugs en alcoholgewijs, buiten George Best en Paul Gascoigne om dan.

Ik vraag me wel eens af wat er door die grote koptelefoons schalt die er tegenwoordig op de hoofden van de voetballers zitten. Ben zo bang dat Frans Bauer bij Frenkie de Jong de boventoon voert en onder die hoed van Depay zit denk ik drill rap, daar is geen eer aan te behalen. De Ligt heeft waarschijnlijk Sky radio opstaan terwijl Cillessen naar Lil’ Kleine luistert, een kleuter die zingt over drank en drugs. Bergwijn heeft de blije hiphop van Typhoon en Donny van Beek springt op de toppers. Virgil van Dijk heeft Gerry and the Pacemakers opgezet om het onoverwinnelijke gevoel mee te nemen naar het veld. Steven Berghuis heeft hetzelfde nummer maar dan in de Lee Towers uitvoering.

Mijn hoop is gevestigd op Daley Blind, de enige met een naam van een popster. Hij zit nu in Amsterdam met Dre’tje en Roxanne hazes. In de Arena hoor je vooral een Jamaicaans reggae nummer over dat je je niet druk moet maken, een Amsterdammer die zich niet druk maakt is als een Jamaicaan die dat wel doet, ik zie het nog niet zo snel gebeuren. Voordat Dayley weer terug kwam naar Ajax zat hij in Manchester en ik denk dat hij dat gevoel meeneemt. Op Old trafford hoor je voor de wedstrijd The Smiths:  there is a light that never goes out, ik denk dat Daley daar gevoelig voor is. Anders is er nog altijd Joy Division of Oasis. Al hoort hij de gebroeders Gallagher alleen maar in het andere Manchester stadion. Maar dat is ook mooi.

Dat is in ieder geval mijn hoop en ook de hoop voor het Nederlands voetbal voor het EK in 2020. Dat wordt lastig want het EK is nu in 2021 maar het heet nog wel EK 2020. Het is vooral volgend jaar heel verwarrend, nu nog niet.

Nu hopen we dat Koeman gewoon Nick en Simon op zet in de bus en dat hij niet in Barcelona naar Julio Iglesias zit te luisteren. Maar die keus lijkt me duidelijk, dat wint Volendam sowieso.

Maradonna’s rode kaart aan mijn muur

Mijn eerste voetbalshirt was die van Argentinië, vond ik een prachtig shirt en dat had misschien iets met Maradonna te maken. In 1982 was Maradonna nog niet onaantastbaar. Hij was nog niet zo fenomenaal en ook ik kon hem zijn. Mijn halve jeugd werd opgezogen door voetbal en alle randzaken daarvan.

Dat blauwwitte shirt en een tangobal kleurden de zomer van 82. Het WK was dat jaar in Spanje en in een wedstrijd tegen Brazilië werd mijn held met een rode kaart het toernooi uitgegooid, en juist die kaart wilde ik heel graag hebben. Dat was in mijn ogen de kaart die de wereld schokte, een historisch belangrijk object.

In mijn herinnering was het een Nederlandse scheidsrechter die hem toonde, Mario van der Ende. Ik zou het gaan vragen aan Mario want hij woonde dichtbij, ongeveer 23 kilometer van Sassenheim, mijn woonplaats. Mijn vader zou best even op en neer naar Den Haag willen rijden als ik hem het belang van deze kaart uitgelegd had. Voor Mario is deze kaart net als alle andere dus hij zou hem zonder probleem aan mij geven. Toch had ik voor de zekerheid zelf een rode kaart geknipt zodat ik hem kon ruilen want hij kon natuurlijk niet zonder rode kaart de volgende wedstrijd ingaan. Als ik hem eenmaal in handen had dan zou ik hem inlijsten en op een mooie plek in mijn kamer ophangen.

Mijn herinnering was vertroebeld want het bleek Mario helemaal niet te zijn, het was zelfs geen Nederlandse scheids. Rubio heette die man en hij kwam uit Mexico. De Nederlandse inbreng op dat WK was Charles Corver. Hij bezat wel de rode kaart die nooit gegeven werd, die voor keeper Schumacher die de Fransman Battiston in coma werkte tijdens de wedstrijd West Duitsland-Frankrijk. Battiston werd bewusteloos het veld afgedragen, dat had ik goed onthouden, dat Schumacher die wedstrijd alsnog won was ik gelukkig vergeten.

De schwalbes van Neymar

Bij een, op het oog onschuldig duel op het middenveld, gaf Jan Wouters ooit zijn ‘vriend’ Gascoigne een vriendschappelijk elleboogje op zijn kaak, die vervolgens in tweeën brak. Vroeger waren het nog echte kerels volgens de oudgedienden, toen kon je nog wel eens een schop krijgen als de scheids de andere kant op keek. Ondanks dat er in de laagste versnelling werd gevoetbald was het volgens veel ouderen een stuk beter en eerlijker.

Jan was niet de eerste, in 1982 werd Patrick Battiston wakker in het ziekenhuis en zag hij alleen die billen van Schumacher nog voor zich voordat het zwart werd voor zijn ogen. Een jaar later wordt de doodschop van Goikoetxea tegen Maradonna ook nog op het netvlies van elke voetballiefhebber gebrand.

Om dat soort overtredingen tegen te gaan is een andere trend opgekomen. Als je van tevoren al gaat liggen dan krijg je A: geen schop en B: wordt de tegenstander preventief bestraft. Een praktijkvoorbeeldje werd wereldwijd onthuld door Rivaldo van Brazilie. Nadat er een bal zijn richting op werd geschoten viel hij kermend neer met zijn handen voor zijn gezicht. Resultaat was een rode kaart voor de tegenstander. Ik gebruikte mijn ervaring was zijn uitleg. Vele voetballers hebben dit voorbeeld overgenomen met als triest resultaat Neymar. Dit heeft Jan nooit gewild en hij schaamt zich, met terugwerkende kracht, bij elke schwalbe van Neymar nog meer.