Scenes uit een huwelijk | haar verjaardag

Er komt weer een verjaardag aan, die van mijn lief, en voor de zekerheid heeft ze er maar een stukje over geschreven. Vergeten, dat wordt lastig na dit geschreven dwangbevel. Dat ik het ooit vergeten ben is volgens mij helemaal niet waar. Bewijs hiervan heb ik dan ook nooit gezien. Ik krijg het wel elk jaar weer voor mijn schoenen gegooid en ondertussen gehersenspoeld begint de twijfel af en toe de kop op te steken.

Wel heb ik weten te achterhalen waarom dit toch zo’n probleem is, het is mijn eigen schuld namelijk. Helemaal in den beginne heb ik de lat veel te hoog gelegd. Ooit kreeg mijn lief een geheel verzorgde avond, nacht en ochtend in een bruidssuite in een hotel in leiden. Als een volleerd gijzelnemer nam ik haar na haar werk mee, ogen dicht en achter op de fiets. De champagne en bloemen stonden al klaar in de kamer. Het was een soort kamer die je alleen uit films kent inclusief hemelbed en gietijzeren bad. Ondanks dat dat het beste cadeau ooit was, was het direct ook mijn grootste fout.

Hier is natuurlijk nooit meer overheen te gaan en dit ritueel onderga ik jaarlijks, de afgelopen 20 jaar in mei. De kinderen beginnen er ook in te geloven en elk jaar daalt de spot en hoon van de familie op mij neer. Ik draag het manmoedig en lach schamper mee als ze weer beginnen over die kurkentrekker of de “vergeten verjaardag”.

Het is inderdaad zo dat ik en bloedschurfthekel heb aan kerst, moeder en vaderdag. Valentijn vind ik nog niet eens iets. Verjaardagen zijn een noodzakelijk kwaad. Toch moet ik soms denken aan mijn verjaarscadeautjes, een dagje Efteling bijvoorbeeld, dat leek mijn lief een uitermate goed bedacht cadeau. Dat ik net zoveel van de Efteling hou als van kerstmis was ze even vergeten. Gelukkig vonden zij het wel erg leuk en hadden het enorm naar hun zin in de vliegende Hollander.

Al die jaren heb ik proberen te begrijpen wat er in haar omgaat maar tevergeefs, blijkt nu. Nu moet ik iets geven over wat er in een menopauze omgaat. Buiten woede, irritatie, onbegrip en veel temperatuurswisselingen weet ik dat ook niet zo goed, ik ben van het andere geslacht namelijk. Dan zal een ventilator tegen de opvliegers wel weer een ongepast idee zijn vermoed ik. Het wordt weer net zo lastig als alle voorgaande jaren.

lees de andere kant van het verhaal hier: www.jasnetteke.com

Scenes uit een huwelijk | De vriezer (M)

Het is zondagochtend  en eenmaal beneden wil ik koffie. In de keuken valt mijn oog op de deur van de vriezer, die zit niet helemaal dicht. Met een schuin oog kijk ik opzij “heb jij wat uit de vriezer gehaald?”

‘Nou nee, eigenlijk niet, tenminste niet vanochtend. Gisteravond heb ik er wel wat in gelegd.’

Innerlijk zucht ik heel hard en begin wat aan de deur te rommelen. Mijn humeur zakt verder want die deur gaat niet meer dicht. Ik probeer hem wat harder dicht te slaan maar dat helpt ook niet echt. Het hele ontdooi en ijs verwijder programma is me te veel van het goede en daar heb ik echt geen zin in nu. Het is zondagochtend, ik wil koffie.

Ondertussen zit mijn wederhelft aan tafel intens te genieten van haar eerder gemaakte koffie terwijl ze ongestoord de krant zit te lezen. Ik voel haar glimlach branden ook al zie ik haar achterhoofd maar het is alsof ik kan lezen wat daar in dat hoofd gebeurt. Ze lacht me uit en denkt “los jij het maar op, had je die deur maar niet open moeten doen, je hebt energie en tijd genoeg, luiwammes”

Ik pak een groot mes, om het ijs weg te hakken. Met gecontroleerde agressie ram ik er op los, het ijs vliegt alle kanten op de keuken in. Ondanks dat dat met veel lawaai gepaard gaat is er weinig tot geen reactie van mijn ega. Ze heeft haar koffie natuurlijk nog niet op, ze gaat pas reageren als haar koffiekopje leeg is. De halve keukenvloer ligt ondertussen vol met ijs en het begint langzamerhand ook te smelten. De diepvriesladen had ik er uitgehaald en opzichtig op de grond vlak achter haar neergezet. Dat zal confronterend werken als ze haar hoofd omdraait, helaas blijft ze stoïcijns voor zich uit kijken. Als ik niet zo’n grote zelfbeheersing had zou de stoom mijn oren uit komen maar gelukkig heb ik kwaliteiten die de stoom binnenshoofds houden.

“als je wilt dat ik je help moet je het wel zeggen hoor” hoor ik plotseling vanachter de krant vandaan komen, de koffie zal wel op zijn. Dit is een prima moment om ja te zeggen, de keukenvloer is één grote bende namelijk. Ik heb mijn (mannelijke) deel van de klus geklaard, ga jij maar schoonmaken, je hebt je sportkleren toch al aan denk ik dan. Gelaten pakt ze een afwasteil, een emmer en een dweil. De keukenvloer is drijfnat maar glimt wel weer. Om van die irritante natte sokken te voorkomen doe ik mijn schoenen aan en schenk mezelf een bakkie koffie in.

Het was weer een heel gedoe deze zondagochtend.

 

Hoor en wederhoor, voor de vriezer (V) zie: www.jasnetteke.com

 

Scenes uit een Huwelijk | Complimentendag

Omdat ik mijn lief overlaad met complimenten is de kans een stuk kleiner dat zij commentaar heeft op mijn goddelijke lichaam. Sinds mijn rugproblematiek ben ik 10 cm ingezakt en dat met hetzelfde gewicht in hetzelfde vel maakt dat het er wat apart uitziet. In de spiegel zie ik een Michelin mannetje met 1 band om zijn middel en die is lek, dat is geen fraai gezicht. Zonder lenzen ziet zij het toch niet dus voor het slapen gaan ben ik goddelijk. Vandaar dat ze altijd van die fijne dromen heeft en met een glimlach wakker wordt.

Toch is het een dun lijntje waar op gebalanceerd moet worden want ondanks dat ik zeg dat ze altijd al een ongeëvenaard mooi achterwerk heeft lijkt ze dat weer anders op te vatten. Ja ik zeg het met iets andere woorden maar dat maakt toch niet uit lijkt mij. Ook mijn lofzang op haar prachtige jeugdige rimpelloze gezicht lijkt anders aan te komen. Ik ben bang dat het met de overgang te maken heeft, de hormonen worden vijandig zo niet agressief heb ik het idee. Tegenwoordig ga ik met die complimenten van mij dan ook veilig aan de andere kant van de tafel zitten.

Voor mijn kinderen geldt eigenlijk hetzelfde, als ik zeg dat het hartstikke kek en chill is wat ze gedaan hebben, word ik keihard in mijn gezicht uitgelachen en geconfronteerd met mijn leeftijd. Mijn dochter hanteert de omgekeerde methode.

‘Staat dit een beetje pap?’ ,

‘Het staat je prachtig, je ziet er hartstikke goed uit kind.’,

‘Okeeeee, ik ga al wat anders aan doen,’

‘Huh’,

‘Ja,je kijkt er zo gek bij.’

 

Ook op mijn kleding krijg ik nog wel eens commentaar, niet van mijn lief want die heeft oog voor mijn stijl. De jongere generatie in dit huis kijkt mij nogal eens meewarig aan als ik een hele coole driekwart broek aan heb met een shirt van een uberhippe band erboven. Eigenlijk lachen ze dan alleen, er wordt niet even uitgelegd wat er dan precies niet goed is. Zouden het mijn sokken zijn of die vintage sneakers, ik weet het niet, voordat ik het kan vragen lopen ze proestend de kamer uit. Als ik dan mijn broek wat hoger optrek omdat ik denk dat het daaraan ligt dan wordt ik weer door mijn lief uitgelachen of het een lieve lust is.

Ik mag dan wel oud en doorgewinterd zijn, ik blijf toch van het andere geslacht en dan doet ervaring, logica en eerlijkheid er allemaal niet meer toe.

 

Mijn lief daarentegen, heeft een heel andere kijk op de zaak: Niets mis met een beetje liegen toch?

Scenes uit een huwelijk | Grasmaaier

Sinds mijn intrede in de muziekwereld ben ik erachter dat punk goed is voor je status maar slecht voor je portemonnee. Bij het levenslied werkt dat andersom volgens mij, in ieder geval in mijn  omgeving. Zo had ik een tijdje terug het plan opgevat om een 3 oktober smartlap te maken. Het zal waarschijnlijk ooit eens zijn ontstaan tijdens 3 oktober, waarschijnlijk aan het einde van de avond, maar het is toch blijven hangen. Het nummer zat al in mijn hoofd en de tekst eigenlijk ook dus nu de muzikanten nog.

De beoogde zanger had het heel druk met zijn andere bandje, die hadden namelijk net een prijsje gewonnen en werden vervolgens overladen met aanbiedingen . Vijf maanden later had hij tijd en afgelopen zaterdag was het zover. Met de nodige spanning zocht ik mijn spullen bij elkaar en stond op het punt om weg te gaan toen mijn lief een betoog begon over een grasmaaier en de achtertuin en voortuin en de loungebank en die andere loungebank en planten kopen bij het tuincentrum en de hogedrukspuit en schuurmachines. ”goed plan” zei ik, “ik zie het vanmiddag wel als ik thuiskom”. Ik moet natuurlijk niet te laat komen bij de door mij georganiseerde oefensessie.

Dat nummer wordt natuurlijk een wereldhit op lokaal niveau, daar ben ik na een middagje oefenen wel uit. Nog 1 of 2 oefensessies, studio in en de kroegen, zalen en pleinen staan dit nummer mee te zingen tijdens het komende Leidens ontzet. Ik had ook wel gehoopt dat mijn lief dat in zou zien, dat dit het keerpunt is in mijn muzikale carrière. Waarschijnlijk zal ik levensliederen gaan maken en voortaan ga ik die vermaledijde pleurisherrie, waar ik me nu aan bezondig, achter me laten. Ik denk ze zal wel blij zijn maar nee hoor, helemaal niets toen ik thuiskwam, ja ik moest kijken naar de nieuwe plantjes in de tuin en vervolgens de nieuwe grasmaaier in elkaar zetten.

Dat was ook nog zo’n dingetje, we hadden eigenlijk helemaal geen nieuwe grasmaaier nodig maar mijn tuinvrouw dacht dat het aan de ‘oude’ grasmaaier lag dat ze niet door het gras heen kwam. Dat had er mee te maken dat het gras heel erg lang was en bovendien drijfnat. Dan wordt het maaien vaak wat moeilijker. Voordat ik deze logica uit kon leggen was er al een nieuwe grasmaaier gekocht. Online gaat de daadwerkelijke aanschaf vaak voor de discussies uit.

Deze discussies beginnen veelbelovend met het online zoeken naar prijsverschillen en recensies met een laptop op de schoot in het hoekje van de bank. Een weloverwogen besluit is in de maak en met een gerust hart kan ik even een plas plegen. Als ik dan terugkom van de wc zie ik een trotse blik en hoor haar zeggen “ik heb hem gekocht”. Tot zover de discussie.

Ik wil nog wel eens de optie repareren in de discussie gooien maar voordat ik dat woord kan zeggen is er al een nieuw exemplaar aangeschaft. Dat is en familiedingetje, haar familie wel te verstaan want mijn familie repareert tot het bittere einde en soms zelfs tegen beter weten in. Zie daar binnen dit gezin maar eens een poldermodelletje voor te vinden. Vooralsnog is in ieder geval het gras gemaaid en hebben we twee grasmaaiers in de schuur staan. Wellicht een thema voor een nieuwe smartlap.

Er is natuurlijk ook een vrouwelijke blik op deze situatie op jasnetteke.com

Scenes uit een Huwelijk | Midlifecrisis

Voordat ik 50 werd heb ik alles eens goed afgewogen, ik kon gaan motor rijden, een jong blond vrouwtje zoeken, een nieuw gezinnetje beginnen en als spijtoptant voor de tweede keer een mes in mijn ballen laten zetten of rock god worden. Ik heb maar voor dat laatste gekozen. Met een vinyl plaat, cd en optredens in de achterzak ben ik goed op weg. Het lastige is wel dat je na je vijftigste lichamelijk begint af te takelen. Zo is mijn rug al een behoorlijk eind ingezakt en kan ik niet meer die kekke dansjes maken die ik vroeger deed. Het optredenmoet ook niet meer dan een half uur duren anders moet ik op een krukje gaan zitten gitaarspelen en dat ziet er bij een punkband wat merkwaardig uit. Ook wordt mijn gehoor steeds minder dus moet ik steeds harder gaan spelen, dat noem ik dan weer rock ‘n’ roll. Liever dat dan een gehoorapparaat.

In mijn tijd was je “de man” als je op de radio of tv kwam met je band, tegenwoordig is dat wat minder. Verder dan een radiospelletje en een interview op de lokale radio heb ik het evenwel nooit gebracht.

Laatst was het zover, kwam ik met mijn band op de radio, lijkt me logisch dat ik in mijn broek pis van geluk en het uit wil schreeuwen. Pinguin radio dus geen 3fm maar toch een landelijke zender. Ik voel me even 40 jaar terug in de tijd, ons nummer komt op de radio! 2 onvergetelijke minuten waren het.

Maandje later kwam ik met een andere band op tv, op de nationale tv nog wel. Zaterdag om 7 uur dus er waren zo’n 1,6 miljoen kijkers volgens de kijkcijferwijzer. Die midlifecrisis van mij verandert me zo langzamerhand in een BN’er en ik kan me indenken dat mijn wederhelft hier enige moeite mee heeft. Ze is natuurlijk bang voor groupies. Ik heb ze vooralsnog niet gespot maar het kan elk moment gebeuren, dat er hier bh’s en slipjes door de brievenbus geduwd worden met kleine briefjes en een telefoonnummer erop.

Ondanks het BN’er schap blijf ik wel gewoon. Ik zal mijn vrienden altijd te woord staan en misschien een biertje geven als ik er tenminste één terug krijg. Ook mijn buurman blijf ik gewoon groeten of er niets aan de hand is. Vage kennissen krijgen een foto met handtekening, die moet ik nog wel laten maken trouwens. Mijn vrouw zal zich wel moeten omscholen tot “vrouw van de tweede gitarist van Helleveeg” maar dat moet geen probleem zijn. Mijn kinderen zijn stiekem heel trots maar laten dat thuis niet merken, daar vinden ze me “schattig”. Dat helpt ook niet echt voor mijn rock imago.

Elke middag loop ik licht gespannen en hoopvol naar de brievenbus, het zijn voornamelijk lokale kranten en rekeningen die op de mat liggen. Als ik vervolgens op de bank ga zitten en mijn  gitaar pak om deze tegenvaller in een nieuwe blues te verwerken dank ik god op mijn blote knietjes dat ik niet met een tweede leg baby in mijn armen zit. Dat ik voor de optie “rock god” heb gekozen. Op deze manier kom ik die midlifecrisis wel door.

voor de vrouwelijke kant van dit verhaal lees: jasnetteke.com/scenes-uit-een-huwelijk-midlifecrisis/

Scenes uit een Huwelijk | Inbetween jobs

Ik ben niet zo’n carrièretijger, ook de reden dat ik al 25 jaar in dienst ben. Zo niet mijn lief, die heeft een carrièremove gemaakt en voordat ze met haar nieuwe werk begint heeft ze even twee weekjes vrij genomen. De agenda voor deze twee weken zat al vrij snel voller dan de gemiddelde werkweek. Wat betreft tijdsplanning gaapt er een behoorlijk gat tussen wens en realiteit. In haar hoofd is er zoveel ruimte, daar past alles makkelijk in maar vadertje tijd denkt daar heel anders over. Je kan nu eenmaal niet de kast verven, de gang behangen, de badkamer schoonmaken, rondje fietsen (70 km), koken, de was doen op een ochtend en manlief tevreden houden. “doe ik de badkamer morgen wel” is een veelvoorkomend antwoord. Ja hoor lief, zeg ik dan voordat ik naar mijn werk ga. Tot vanavond, en met een welgemeende zoen laat ik haar achter.

Als ik weer thuiskom open ik enigszins gespannen de deur. Mijn lief zit op de bank verwachtingsvol naar mij te kijken. Op de kast staan 5 verse bloempotten waarvan twee van een reuzenformaat. “Ik ben nog wel even bij het tuincentrum geweest” hoor ik haar dan zeggen. “Mooi”, zeg ik.

Het is een wat moeilijke periode want buiten dat er nu veel vrije tijd is heeft mijn lief ook onregelmatige schoonmaakwoedes en stemmingswisselingen. Waar ik er voorheen de klok er op gelijk kon zetten, is dat nu lastiger in te schatten. De overgang maakt dat ik op onverwachte momenten, na maanden relatieve rust, in de Ajax tornado terecht kan komen. Of erger nog, de huiskamer wordt gerestyled want die rommel irriteert haar al jaren.

Mijn “mooi” is niet genoeg, ik zie het en ik voel het maar tegelijkertijd denk ik ook hoe ik deze zaak aan moet pakken. Voor je het weet vliegen de nieuwe bloempotten door het huis en kan ik, als ondankbare hond, de boel weer opruimen. Gelukkig komen de kinderen binnen om te vragen wat we eten. Het etensritueel begint en de bloempotten verdwijnen naar de achtergrond. Het laatste woord is hier nog niet over gezegd vermoed ik.

Na het etensritueel (kinderen klagen en eten met lange tanden toch hun bord half leeg om vervolgens al ruziënd naar boven te gaan als er opgeruimd moet worden, wie kent het niet) komt het onvermijdelijke bevestigingsgesprek. Mooi, hè die potten, één keer ‘mooi’ is blijkbaar niet genoeg, het moet in superlatieven bevestigd worden, het liefst meerdere, anders telt het niet. Ik heb al een tactiek bepaald, al die avonden Expeditie Robinson kijken werpen dan toch hun vruchten af. Eerst begin ik over de nog niet vervangen lelijke potten en een afschuwelijk plantje om daarna voorzichtig over te gaan op het hoofdprobleem: mijn 5 waterpas naast elkaar gehangen vierkante fotolijsten, die precies midden recht boven de kast hangen, vallen compleet weg achter die oerlelijke veel te grote potten met planten.

Al mijn tips voor de overige planten worden met frisse tegenzin uitgevoerd en die 5 lijsten die een prachtige compositie vormden met de kast eronder worden weggehaald en boven de bank gehangen. Althans 4 stuks want er is plek voor vier. Als eerst de kinderen en later zelfs haar vriendinnen zeggen dat de potten een beetje groot zijn is het een kwestie van tijd voordat ze verplaatst worden. Ik weet niet of ik mijn lijsten ermee terug krijg maar dit is het maximaal haalbare. Kijken wat er over 3 maanden weer gebeurt als de opvliegers even wegblijven.

 

voor de “andere” kant van dat verhaal zie: jasnetteke.com

en hier meer mannelijke scenes uit een huwelijk

Scenes uit een huwelijk | Ochtendritueel

Als ik ’s ochtends beneden kom heerst er een ongekende rust, mijn lief zit rustig te eten met radio 1 op de achtergrond en de klok wijst 10 voor half 8 aan. Nog 10 minuten rust denk ik dan bij mezelf. Mentaal ben ik mezelf keihard aan het voorbereiden op klokslag half acht want dan is de aftrap. Dan wordt het eten ineens vreten, als een malle wordt dan de rest yoghurt weggewerkt. Met volle mond wordt er dan gesproken, of gemompeld eigenlijk “ik moet opschieten” terwijl haar ogen de paniekstand aannemen. Ik neem nog een slokje koffie want anders wordt het koud en dat is zonde.

Het feest gaat beginnen, want als het ontbijt in allerijl is weggewerkt moet de werktas gevonden worden. Die tas is niet met veel geduld en overzicht ingepakt want de spullen die ze nodig heeft zijn niet echt te vinden. Het is net een grabbelton en bij elke grabbel komt er weer een verrassing naar boven, of het nou een laptop oplader, tampon of mandarijntje is, het is in ieder geval niet wat ze zoekt en dat maakt de sfeer er niet beter op.

Ondertussen is ze bezig met haar schoenen, na een korte hevige zoektocht zijn ze gevonden en wordt er parmantig mee gestapt. Ik zal het horen ook dat niet alles volgens planning verloopt want er wordt harder en harder gestampt. Welja nog even de trap op want boven zullen ook wel verdwenen spullen liggen, die heb ik daar natuurlijk neergelegd. Ze zegt het niet maar lichaamstaal zegt ook veel. Als de buren nog niet wakker waren zijn ze het nu wel. Ik doe net of ik het niet hoor en probeer de sfeer op te krikken door een verhaal over mijn vader in te starten. Ik twijfel of dat het juiste effect heeft.

Na 3 rondes door het huis, jas aan, jas uit, even naar de wc, jas weer aan en vier keer de laptop in en uit haar tas gehaald te hebben, begint het sleutelverhaal. Groundhog day in het kwadraat. Je zou denken dat herhaling wel wat zou helpen maar niets is minder waar, elke ochtend raast en tiert er weer een nieuwe wervelstorm door het huis. Van haar gelovige opvoeding is weinig terug te horen buiten het aanroepen van de heer om. “Gvd, waar heb jij mijn sleutels neergelegd” . inderdaad, jij, want om de een of andere reden heb ik ze weggelegd.

Het is voor mij zaak om mijn hoofd koel te houden want één druktemaker is al meer dan genoeg. Mijn tips, even terugdenken wanneer je ze voor het laatst gebruikt hebt of een vaste plek gebruiken, worden daarbij ook niet op waarde geschat. Nee dat lijkt alleen maar averechts te werken en het stoom begint al langzaam uit haar oren te komen. Ik hou mijn mond en begin tot 10 te tellen, dat lijkt me beter.

Als ik bij de 132 ben worden de sleutels gevonden in de grabbeltas of een jaszak of ergens anders en dan kan de fietstocht naar haar werk beginnen. Met een rood hoofd zoent ze me gedag en beent het huis uit om haar agressie weg te fietsen. Als de deur dichtklapt loop ik naar het koffiezet apparaat voor een vers bakkie. Ik heb nog 10 minuten voordat mijn dochter beneden komt en nogal dwingend zal vragen om wat boterhammetjes te smeren omdat ze daar echt geen tijd voor heeft. Dan moet ik vooral niet over haar make-up en de tijd die ze daaraan besteed beginnen want dan komen de genen van haar moeder naar boven drijven. Gevangen tussen de overgang en de puberteit begin ik maar alvast met tellen.

 

voor de andere ‘vrouwelijke’ kant zie: jasnetteke.com

foto: shutterstock

Scenes uit een huwelijk | Vakantie

Het is vakantie en om de situatie enigszins te duiden: ik ben dus zielig, heb last van mijn rug en neem elke dag een handvol pillen om later op de dag te concluderen dat ik nog steeds pijn in mijn rug heb. Het valt niet mee om de dag door te komen, buiten dat is het ook nog eens 37 graden dus ben ik extra zielig. Met stip sta ik dan ook op nummer 1 in de zieligheidsindex.

De rest van het gezin denkt er anders over, die hebben het ook al erg zwaar met die hitte, het elke dag uit eten en het telkens wegvallen de wifi breekt ze behoorlijk op en dan moeten ze mij ook nog eens verzorgen. “je had toch al geen ruggengraat, pap” is de visie van mijn dochter. Dat heeft er mee te maken dat ik nog wel eens met mijn hand over het hart strijk en haar toch maar een kleine donatie doe voor een gezonde maaltijd bij haar favoriete sterren restaurant McDonalds. Dan ben ik supertof, maar helaas zonder ruggengraat.

Omdat ik vorige week in een veel te krappe parkeergarage toevallig twee keer tegen een paal ben gereden juicht mijn zoon mij na elke autorit toe en complimenteert mij met een dikke lach op zijn gezicht: “goed gedaan pap, weer zonder deuken het hotel gehaald”. Ondertussen rij ik met mijn gedeukte auto, het zijn trouwens niet eens deuken meer krassen en een scheur, topkwaliteit plastic zo’n Renault Clio, dwars door Portugal om mijn bloedjes bij de gewenste McDonalds af te zetten.

De vakantie valt dus niet altijd mee maar gelukkig is mijn lief er om mij te ondersteunen, ik ben namelijk zielig, dat lijkt iedereen te vergeten, iedereen behalve mijn lief dan, die herinnert mij er zo’n 137 keer per dag aan. Kom we lopen even naar het dorpje, oh nee dat gaat natuurlijk niet. Zullen we daar even gaan zitten, oh nee dat doet pijn aan je rug. Maak jij even eten, oh nee dan sta je weer te lang. Zullen we even op het strand gaan zitten, oh nee……

Terug in Nederland moet ik de komende tijd door zien te komen met twee smalende tieners die bij elke gelegenheid het autodeuken verhaal extra smeuïg en met liefde weer uit de kast halen. Zo’n vakantie is best hard werken voor een gemiddelde rugpatiënt laat staan voor een extra zielige. Thuis maar weer nieuwe pillen halen

 

de andere kant van deze duo column zie je op www.jasnetteke.com

Scenes uit een Huwelijk | Grohl of Messi

Mijn lief is naar Pinkpop, even zichzelf weer jong en hip voelen tussen de jeugd en op een veldje zitten, luisteren naar Blaudzun of Miss Montreal, ik krijg al pijn in mijn reet als ik er aan denk. Ik heb andere bezigheden dit weekend, grote mensen dingen. Het speelt zich af in een dictatuur maar dat mag de pret niet drukken.

Voordat de kraker, Rusland – Saoedi Arabië begint is er eerst een avondje vrouwenvoetbal op tv en dat doet me altijd goed, de oranje vrouwen winnen namelijk meestal, zo ook deze avond. Hoe leuk de mannetjes ook kunnen voetballen het blijft tenenkrommend ergerlijk als er een mannetje een duwtje krijgt en vervolgens gaat liggen huilen als een geknuppelde zeehond.

Bij vrouwenvoetbal zie je dat niet, die staan op en voetballen verder, alleen daarom al is het een verademing om te kijken. Volgens een vriend is het een zoneverdediging waarin ze spelen, dat heb ik nooit echt goed begrepen. Ik zie sowieso niet of er 4-4-2 of 5-3-1 of kerstboom gespeeld wordt.

Wellicht dat mijn trainerscarrière daarom nooit een vervolg heeft gekregen. Samen met een andere voetbalvader waren wij dé succescoachen van RCL E 16. Een laptop of tactische voorbesprekingen waren niet nodig, met een “naar voren” of “goeie bal!” was het team optimaal gemotiveerd. Dit kampioenschap was een hoogtepunt in mijn trainersleven. Ik ben dan ook direct daarna gestopt.

Het kijken naar het voetbal gaat me veel beter af en vandaar dat ik daar ook al jaren heel succesvol in ben. Als gevorderd kijker moet ik ook de randzaken bijhouden vandaar de voorbesprekingen en de analyses en als toetje de mannen van VI. Het is natuurlijk niet hetzelfde niveau als ‘Hotter than my Daughter’, ‘BN’ers in Therapie’ of ‘America’s next top model’. Die cultuurexplosie wil ik ons doorsnee gezin besparen, daar ben je opvoeder voor. Nee dan kunnen we beter naar Wilfred Genee kijken of luisteren naar de analyses van DJ Jean, Gerard Joling of Yes-R, die hebben ongetwijfeld wel iets nuttigs te melden. Het worden vast vier mooie weken.

 

hoe de pinkpop kant erover denkt lees je hier: jasnetteke.com