Moederdag, wie houdt er (niet) van?

Ik heb er niets mee, waarschijnlijk omdat ik een man ben maar aan de andere kant, vaderdag vind ik eigenlijk nog verschrikkelijker, ondanks dat ik zelf vader ben. Valentijnsdag, ook zoiets, bijna net zo erg als kerstmis, nee geef mij maar 2 oktober al is dat een lokaal gebruik. Maar goed, moederdag dus. Het is een ongeschreven regel dat de vader van het gezin de kinderen aanspoort om moeder een beetje in het zonnetje te zetten. Dat gebeurt tegenwoordig met een ontbijt op bed, daarvoor moet ik vroeg mijn bed uit om de kinderen wakker te maken en te “motiveren” om iets liefs voor mama te doen. Dat valt niet mee met twee pubers die normaal gesproken niet voor elven uit bed komen. Is er nog eentje met een ochtendhumeur bij ook, dus gezelligheid is ver te zoeken.

Als er dan, na een half uur gemopper en gebrom, een paar eieren gekookt zijn en een tosti met kaas op een bord ligt met een glas voorgeperste jus d’orange daarnaast, kunnen we de tocht naar de slaapkamer beginnen. Drie volwassen lijven stommelen de trap op en proberen stil te zijn, alsof ze ’s nachts veel te laat thuiskomen al dan niet beschonken. Dat semi stille gewankel en gekraak op de trap hoor je altijd als ouder in bed, maar toch; “zachtjes hoor, anders hoort mama het”.

Mama ligt al drie kwartier met haar telefoon te spelen om de tijd te doden, hoeveel likes, duimpjes en hartjes ze al gegeven heeft in die drie kwartier is ontelbaar. Zelfs foto’s van het dessert van gisteravond van de achternicht uit Frankrijk worden leuk gevonden. Ook de eerste moederdag ontbijt foto’s duiken al op, met gelukkige en blije mama’s en kinderen. Mama heeft ondertussen een shirt aangedaan want een blote moeder kunnen de kinderen echt niet aan, dat weet iedereen.

Enigszins ongemakkelijk wordt het bord met eten op het bed gezet en mama begint te stralen, heerlijk, wat aardig, wat lief, wat lekker. Het eten wordt naar binnen gewerkt onder een gezellig gechitchat. Dit duurt ochtendhumeurkind te lang en hij vraagt of de tosti nog opgegeten wordt, hij heeft zelf ook wel trek gekregen. Tuurlijk jongen, neem maar. Als een halve minuut later de tosti weg is dan is het ook tijd om te gaan. Maar niet voordat de cadeautjes gegeven worden, precies mijn luchtje, dankjewel kinderen. De bedankzoen is het teken om de kamer te verlaten, papa en mama blijven achter met de etensresten op en naast het bord.

Waar is die tijd dat ze nog gewoon een tekening gaven en dat je daar blij mee was. Die tekening bestond altijd uit een paar krassen en halve rondjes in allerlei kleuren. Daar werd dan bij geschreven wat het was, dat kon van alles zijn maar vaak was het een huis met de poes ofzo. Ik heb er wel eens iets anders bijgeschreven; Nico neukt dode walvis. Ik had er ook NICO bij geschreven met een pijl naar iets wat leek op een lijf met zijn broek op zijn enkels, en WALVIS met een pijl naar een grijze kleurexplosie. Het leek precies, ik heb het toch maar niet gegeven, dan zouden de kinderen allerlei gekke vragen gaan stellen en zou ik te veel moeten verzinnen. Zo veel dat ik het uiteindelijk zelf niet mee zou weten, daarom heb ik het niet gedaan. Ik had ook; hond eet dood vogeltje erbij kunnen schrijven, daar leek het ook op. Of oma op een bakfiets of de lul van opa meteen druppel eraan.

Dat is het mooie van die tekeningen en daarom mis ik het ook. Ik denk erover om zelf zo’n tekening te maken en die te geven met moederdag. Even een goede tekst bedenken, misschien wordt moederdag toch weer leuk, ik heb er nu al zin in eigenlijk. Ik ga rood en roze potloden gebruiken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s