Willem Alexander, Public Enemy en ik

Het is dat ik twee weken te vroeg geboren ben, anders was ik koning geweest of in ieder geval op dezelfde dag geboren als de koning. Zo leef ik mijn hele leven al in een parallel universum. Ik word 1, hij wordt 1, ik ga naar de middelbare school, hij wordt prins. Ik luister naar gothic en punk, hij luistert naar Mozart, ik word 18, hij wordt 18. Ik werk in een bollenschuur, hij wordt benoemd tot luitenant-ter-zee, ik ga op kamers, hij krijgt een villa in Wassenaar. Ik ga backpacken, hij vliegt met het regeringsvliegtuig rond de wereld, ik schaak eind jaren negentig een punkertje met oranje haren en trouw daarmee, hij schaakt eind jaren negentig een Argentijns hockeymeisje met blonde haren en trouwt daarmee. We worden alle twee vader. Onze kinderen wacht hetzelfde lot, zij worden parallel universum matties.

In onze tienerjaren kruiste onze levens elkaar. Hij bleek ook van nieuwe muziek te houden, Prins Pils. Dat kan bijna niet anders, bij bier hoort geen Mozart.

Halverwege de jaren tachtig was ik bij een concert van Beastie Boys, eigenlijk was het Run-D.M.C. want Beastie Boys was het voorprogramma. Hij was er ook en stond snoeihard mee te schreeuwen ‘fight for your right, to partyyyyy’ en dat met een paar kooidanseressen op het podium. Toen het hoofdprogramma moest beginnen gebeurde er iets merkwaardigs, iedereen haalde een scheidsrechtersfluitje tevoorschijn. Alsof er een groot scheidsrechterfluit geheim was waar de echte fans van op de hoogte waren. Ik niet, ik wist het niet, ik had geen fluitje, Willem wel. Iedereen had de fluit aan een touwtje maar hij had een kettinkje, verschil moet er blijven vond Willem. Voordat de band opkwam begon er een hels fluitconcert. Ik vluchtte de zaal uit, Willem bleef staan en ging op in de fluitende massa.

Ondanks dat ik eerder weg ben gegaan, ben ik nog lang niet thuis. Als dorpeling in een grote stad stap ik in de verkeerde tram en beland aan de verkeerde kant van de stad. Als ik vervolgens de nachttrein ook nog mis, zit er niets anders op dan te wachten op het station. Willem is ondertussen gewoon naar zijn huis gereden in een onopvallende auto met chauffeur. Als hij nog wat na-pilst op zijn riante studentenkamer, mijmer ik op het koude station over een warm bed wetende dat ik de volgende ochtend gewoon weer moet werken in de bollenschuur.

lex

Waar ik mijn dagen vulde in de bollenschuur was Willem in zijn studentenkamer in Leiden aan het studeren, dan zette hij Mozart op, of Beethoven. Dat was voor de bühne want ondertussen was zijn walkman aangesloten en door de koptelefoon knalde ‘walk this way, talk this way’. Willem hield wel van echte muziek, met gitaren enzo, niet van die techno house shit zoals hij het zelf noemde.  Via Aerosmith en Run-D.M.C. kwam hij bij Public Enemy en N.W.A. terecht. Dat was de echte ‘motherfucking shit’. Dit geheim moet hij wel de rest van zijn leven meedragen want hij kan natuurlijk nooit met goed fatsoen ‘Fuck tha Police’ meezingen. In ieder geval niet in zijn studentenhuis.

In zijn ouderlijk huis kon dat wel want daar had hij meer privacy. In zijn oude slaapkamer deed hij dan ook niets liever dan voor de spiegel mee-rappen met zijn nieuwe idolen. Met een gebruikt jagerspetje van zijn vader op zijn hoofd en wat juwelen, die hij even had “geleend’ uit de juwelenkist van oma, om zijn nek was hij de koning. Dat was hij natuurlijk toch al bijna, maar toch. De roep om rap werd steeds luider, in zijn hoofd dan. Hij droomde van een band, met blauwbloedigen. K.W.A. wilde hij zijn groep noemen, vernoemd naar zijn grote helden van N.W.A. (Niggaz Wit Attitudes). Kings With Attitudes vond hij een prima alternatief. De verwijzing naar Koning Willem Alexander is de dubbele bodem. De eerste woordspeling is een feit.

KWA

In de tijd dat Willem droomde om een rapper te zijn, droomde ik dat ik gitarist was. In mijn hoofd was ik Wayne Hussey, gitarist van Sisters of Mercy, en ik speelde in de bollenschuur waar ik werkte. Het was een ideale concerthal, in mijn fantasie, als alle machines opzij geschoven werden. ’s Avonds was er niemand en zou er een groot podium geplaatst worden. In de lege hal kon ik mijn gitaar laten echoën tot de rook er uit kwam. Met een lange zwarte jas, tot op mijn schoenen en de gitaar laag op mijn heupen. Zelf keek ik naar beneden want mijn haar hing voor mijn ogen, dat was het gebruik in mijn scene.

Ik wist het zeker, ik zou gitarist worden en spelen als Jimi Hendrix. Mijn eerste Hendrix gitaarboek had ik al en nu moest ik alleen nog oefenen. Ik kon al een beetje meespelen behalve de solo’s dus dat moest goedkomen. Tot ik beelden zag van Jimi, live op Woodstock. Het schrille contrast tussen het gemak waar die man mee speelde en mijn moeizame gepiep en geporrel was beangstigend. Ik stop ermee. Tot zover mijn gitaar carrière.

Maandenlang heb ik met dubbele gevoelens en een pruillip naar Hendrix geluisterd, zou Willem dat ook hebben bij N.W.A.? Willem is een doorzetter, heeft de Elfstedentocht gereden en de marathon gelopen, hij zou gewoon doorrappen. Uiteindelijk heb ik mijn gitaar toch weer opgepakt maar voornamelijk om in mijn eentje te spelen, in mijn eentje kon ik wel met mijn helden meespelen. Willem droomde nog steeds van zijn rap club. K.W.A. maar kon helaas alleen voor zijn spiegel optreden, dat was het lot van koninklijk bloed in de band. Willem mag geen eigen mening hebben namelijk. Zijn muziekcarrière kwam precies net zover als die van mij. Zijn we uiteindelijk toch een beetje gelijk.

20 jaar later wordt Willem vader, een week voordat ik vader word. Een volgend parallel universum kondigt zich aan.

Onze kinderen zijn nu 16 en puberen zich een slag in de rondte, die van mij met een gitaar en die van hem op het hockeyveld. Voordat die universums elkaar kruisen ga ik de ban doorbreken. Ik ga in een band spelen en schrijf een nummer over de koning en zoek een podium en speel het, keihard. En zo geschiedde want ik ben een doorzetter, net als Willem.

 

 

 

Koning (slied)

Daar is ie dan, de dag die je wist die komen ging

Het is de koningsdag met een koningslied

Daar staat ie dan, de man wie je wist die koning werd

Met z’n kroontje op en z’n cape-je om

 

Daar staat ie dan te rappen met zijn spiegelbeeld

Ik ben een baas, ik ben de koning

Daar droomt ie van, hysterische fans in de ridderzaal

Wilde politici ze juichen allemaal

 

ik wil als icy cube zijn

heel verongelijkt

ik wil rappen met twee vingers in de lucht

als KWA, beroemd en berucht

yo yo

 

met mijn adel matties

chillen in ’t paleis

en mijn lotgenoten met blauw bloed

zijn wij de Kings With Attitude

yo yo

fuck het volk

 

daar spreekt ie dan, de pilsenprins wie van zuipen houdt

hij rapt de rede troon freestyle andersom

daar rijmt ie dan met een hete aardappel in zijn moedertaal

epische shit in de staten generaal

 

ik wil als icy cube zijn

heel verongelijkt

ik wil rappen met twee vingers in de lucht

als KWA, beroemd en berucht

yo yo

 

met mijn adel matties

chillen in ’t paleis

en mijn lotgenoten met blauw bloed

zijn wij de Kings With Attitude

yo yo

fuck het volk

 

hoor hem brallen dan over zijn latino bitch

hij heeft d’r zelf gescoord op een dagger feest

daar pronkt ie dan met die hete chick in zijn koningsbed

ze is zo wreed en heet het is zijn eigen ho

 

ik wil als icy cube zijn

heel verongelijkt

ik wil rappen met twee vingers in de lucht

als KWA beroemd en berucht

yo yo

 

met mijn adel matties

chillen in ’t paleis

en mijn lotgenoten met blauw bloed

zijn wij de Kings With Attitude

yo yo

fuck het volk

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s