Scenes uit een Huwelijk | Midlifecrisis

Voordat ik 50 werd heb ik alles eens goed afgewogen, ik kon gaan motor rijden, een jong blond vrouwtje zoeken, een nieuw gezinnetje beginnen en als spijtoptant voor de tweede keer een mes in mijn ballen laten zetten of rock god worden. Ik heb maar voor dat laatste gekozen. Met een vinyl plaat, cd en optredens in de achterzak ben ik goed op weg. Het lastige is wel dat je na je vijftigste lichamelijk begint af te takelen. Zo is mijn rug al een behoorlijk eind ingezakt en kan ik niet meer die kekke dansjes maken die ik vroeger deed. Het optredenmoet ook niet meer dan een half uur duren anders moet ik op een krukje gaan zitten gitaarspelen en dat ziet er bij een punkband wat merkwaardig uit. Ook wordt mijn gehoor steeds minder dus moet ik steeds harder gaan spelen, dat noem ik dan weer rock ‘n’ roll. Liever dat dan een gehoorapparaat.

In mijn tijd was je “de man” als je op de radio of tv kwam met je band, tegenwoordig is dat wat minder. Verder dan een radiospelletje en een interview op de lokale radio heb ik het evenwel nooit gebracht.

Laatst was het zover, kwam ik met mijn band op de radio, lijkt me logisch dat ik in mijn broek pis van geluk en het uit wil schreeuwen. Pinguin radio dus geen 3fm maar toch een landelijke zender. Ik voel me even 40 jaar terug in de tijd, ons nummer komt op de radio! 2 onvergetelijke minuten waren het.

Maandje later kwam ik met een andere band op tv, op de nationale tv nog wel. Zaterdag om 7 uur dus er waren zo’n 1,6 miljoen kijkers volgens de kijkcijferwijzer. Die midlifecrisis van mij verandert me zo langzamerhand in een BN’er en ik kan me indenken dat mijn wederhelft hier enige moeite mee heeft. Ze is natuurlijk bang voor groupies. Ik heb ze vooralsnog niet gespot maar het kan elk moment gebeuren, dat er hier bh’s en slipjes door de brievenbus geduwd worden met kleine briefjes en een telefoonnummer erop.

Ondanks het BN’er schap blijf ik wel gewoon. Ik zal mijn vrienden altijd te woord staan en misschien een biertje geven als ik er tenminste één terug krijg. Ook mijn buurman blijf ik gewoon groeten of er niets aan de hand is. Vage kennissen krijgen een foto met handtekening, die moet ik nog wel laten maken trouwens. Mijn vrouw zal zich wel moeten omscholen tot “vrouw van de tweede gitarist van Helleveeg” maar dat moet geen probleem zijn. Mijn kinderen zijn stiekem heel trots maar laten dat thuis niet merken, daar vinden ze me “schattig”. Dat helpt ook niet echt voor mijn rock imago.

Elke middag loop ik licht gespannen en hoopvol naar de brievenbus, het zijn voornamelijk lokale kranten en rekeningen die op de mat liggen. Als ik vervolgens op de bank ga zitten en mijn  gitaar pak om deze tegenvaller in een nieuwe blues te verwerken dank ik god op mijn blote knietjes dat ik niet met een tweede leg baby in mijn armen zit. Dat ik voor de optie “rock god” heb gekozen. Op deze manier kom ik die midlifecrisis wel door.

voor de vrouwelijke kant van dit verhaal lees: jasnetteke.com/scenes-uit-een-huwelijk-midlifecrisis/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s