Scenes uit een Huwelijk | Inbetween jobs

Ik ben niet zo’n carrièretijger, ook de reden dat ik al 25 jaar in dienst ben. Zo niet mijn lief, die heeft een carrièremove gemaakt en voordat ze met haar nieuwe werk begint heeft ze even twee weekjes vrij genomen. De agenda voor deze twee weken zat al vrij snel voller dan de gemiddelde werkweek. Wat betreft tijdsplanning gaapt er een behoorlijk gat tussen wens en realiteit. In haar hoofd is er zoveel ruimte, daar past alles makkelijk in maar vadertje tijd denkt daar heel anders over. Je kan nu eenmaal niet de kast verven, de gang behangen, de badkamer schoonmaken, rondje fietsen (70 km), koken, de was doen op een ochtend en manlief tevreden houden. “doe ik de badkamer morgen wel” is een veelvoorkomend antwoord. Ja hoor lief, zeg ik dan voordat ik naar mijn werk ga. Tot vanavond, en met een welgemeende zoen laat ik haar achter.

Als ik weer thuiskom open ik enigszins gespannen de deur. Mijn lief zit op de bank verwachtingsvol naar mij te kijken. Op de kast staan 5 verse bloempotten waarvan twee van een reuzenformaat. “Ik ben nog wel even bij het tuincentrum geweest” hoor ik haar dan zeggen. “Mooi”, zeg ik.

Het is een wat moeilijke periode want buiten dat er nu veel vrije tijd is heeft mijn lief ook onregelmatige schoonmaakwoedes en stemmingswisselingen. Waar ik er voorheen de klok er op gelijk kon zetten, is dat nu lastiger in te schatten. De overgang maakt dat ik op onverwachte momenten, na maanden relatieve rust, in de Ajax tornado terecht kan komen. Of erger nog, de huiskamer wordt gerestyled want die rommel irriteert haar al jaren.

Mijn “mooi” is niet genoeg, ik zie het en ik voel het maar tegelijkertijd denk ik ook hoe ik deze zaak aan moet pakken. Voor je het weet vliegen de nieuwe bloempotten door het huis en kan ik, als ondankbare hond, de boel weer opruimen. Gelukkig komen de kinderen binnen om te vragen wat we eten. Het etensritueel begint en de bloempotten verdwijnen naar de achtergrond. Het laatste woord is hier nog niet over gezegd vermoed ik.

Na het etensritueel (kinderen klagen en eten met lange tanden toch hun bord half leeg om vervolgens al ruziënd naar boven te gaan als er opgeruimd moet worden, wie kent het niet) komt het onvermijdelijke bevestigingsgesprek. Mooi, hè die potten, één keer ‘mooi’ is blijkbaar niet genoeg, het moet in superlatieven bevestigd worden, het liefst meerdere, anders telt het niet. Ik heb al een tactiek bepaald, al die avonden Expeditie Robinson kijken werpen dan toch hun vruchten af. Eerst begin ik over de nog niet vervangen lelijke potten en een afschuwelijk plantje om daarna voorzichtig over te gaan op het hoofdprobleem: mijn 5 waterpas naast elkaar gehangen vierkante fotolijsten, die precies midden recht boven de kast hangen, vallen compleet weg achter die oerlelijke veel te grote potten met planten.

Al mijn tips voor de overige planten worden met frisse tegenzin uitgevoerd en die 5 lijsten die een prachtige compositie vormden met de kast eronder worden weggehaald en boven de bank gehangen. Althans 4 stuks want er is plek voor vier. Als eerst de kinderen en later zelfs haar vriendinnen zeggen dat de potten een beetje groot zijn is het een kwestie van tijd voordat ze verplaatst worden. Ik weet niet of ik mijn lijsten ermee terug krijg maar dit is het maximaal haalbare. Kijken wat er over 3 maanden weer gebeurt als de opvliegers even wegblijven.

 

voor de “andere” kant van dat verhaal zie: jasnetteke.com

en hier meer mannelijke scenes uit een huwelijk

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s