Scenes uit een huwelijk | Ochtendritueel

Als ik ’s ochtends beneden kom heerst er een ongekende rust, mijn lief zit rustig te eten met radio 1 op de achtergrond en de klok wijst 10 voor half 8 aan. Nog 10 minuten rust denk ik dan bij mezelf. Mentaal ben ik mezelf keihard aan het voorbereiden op klokslag half acht want dan is de aftrap. Dan wordt het eten ineens vreten, als een malle wordt dan de rest yoghurt weggewerkt. Met volle mond wordt er dan gesproken, of gemompeld eigenlijk “ik moet opschieten” terwijl haar ogen de paniekstand aannemen. Ik neem nog een slokje koffie want anders wordt het koud en dat is zonde.

Het feest gaat beginnen, want als het ontbijt in allerijl is weggewerkt moet de werktas gevonden worden. Die tas is niet met veel geduld en overzicht ingepakt want de spullen die ze nodig heeft zijn niet echt te vinden. Het is net een grabbelton en bij elke grabbel komt er weer een verrassing naar boven, of het nou een laptop oplader, tampon of mandarijntje is, het is in ieder geval niet wat ze zoekt en dat maakt de sfeer er niet beter op.

Ondertussen is ze bezig met haar schoenen, na een korte hevige zoektocht zijn ze gevonden en wordt er parmantig mee gestapt. Ik zal het horen ook dat niet alles volgens planning verloopt want er wordt harder en harder gestampt. Welja nog even de trap op want boven zullen ook wel verdwenen spullen liggen, die heb ik daar natuurlijk neergelegd. Ze zegt het niet maar lichaamstaal zegt ook veel. Als de buren nog niet wakker waren zijn ze het nu wel. Ik doe net of ik het niet hoor en probeer de sfeer op te krikken door een verhaal over mijn vader in te starten. Ik twijfel of dat het juiste effect heeft.

Na 3 rondes door het huis, jas aan, jas uit, even naar de wc, jas weer aan en vier keer de laptop in en uit haar tas gehaald te hebben, begint het sleutelverhaal. Groundhog day in het kwadraat. Je zou denken dat herhaling wel wat zou helpen maar niets is minder waar, elke ochtend raast en tiert er weer een nieuwe wervelstorm door het huis. Van haar gelovige opvoeding is weinig terug te horen buiten het aanroepen van de heer om. “Gvd, waar heb jij mijn sleutels neergelegd” . inderdaad, jij, want om de een of andere reden heb ik ze weggelegd.

Het is voor mij zaak om mijn hoofd koel te houden want één druktemaker is al meer dan genoeg. Mijn tips, even terugdenken wanneer je ze voor het laatst gebruikt hebt of een vaste plek gebruiken, worden daarbij ook niet op waarde geschat. Nee dat lijkt alleen maar averechts te werken en het stoom begint al langzaam uit haar oren te komen. Ik hou mijn mond en begin tot 10 te tellen, dat lijkt me beter.

Als ik bij de 132 ben worden de sleutels gevonden in de grabbeltas of een jaszak of ergens anders en dan kan de fietstocht naar haar werk beginnen. Met een rood hoofd zoent ze me gedag en beent het huis uit om haar agressie weg te fietsen. Als de deur dichtklapt loop ik naar het koffiezet apparaat voor een vers bakkie. Ik heb nog 10 minuten voordat mijn dochter beneden komt en nogal dwingend zal vragen om wat boterhammetjes te smeren omdat ze daar echt geen tijd voor heeft. Dan moet ik vooral niet over haar make-up en de tijd die ze daaraan besteed beginnen want dan komen de genen van haar moeder naar boven drijven. Gevangen tussen de overgang en de puberteit begin ik maar alvast met tellen.

 

voor de andere ‘vrouwelijke’ kant zie: jasnetteke.com

foto: shutterstock

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s