Klus de behanger deel2

Mijn ega wilde laatst samen met mij gaan behangen, een goede relatietest zei ze. Vervolgens schreef ze er een stuk over onder de titel “Maar het is wel mijn lul de behanger”. De discussie over hoor en wederhoor werd telkens hinderlijk onderbroken door de (grotendeels vrouwelijke) reacties via het facebook duimpje. Bij elke pling werd haar glimlach groter. Als het al een strijd was had ik hem verloren. Als ik dan toch ten onder ga dan wel strijdend. De mannelijke kant was wat eenzijdig belicht vond ik.

“Al het voorwerk heb ik al gedaan, kwast, behang en behangplaksel is gekocht”. Een emmer behangplaksel wel te verstaan, slechts 25 euro, de eerste zucht is een feit. Ook de planning was strak geregeld, “Zullen we het morgen doen, ik moet nog wel even weg ’s middags voor een cursus klussen bij de Karwei maar dan blijft er alsnog tijd genoeg over”.

In mijn hoofd ben ik bezig met een andere tijdsplanning en trek dan ook een wat bedenkelijk gezicht. Materiaal verzamelen, behangtafel in elkaar improviseren, alle spullen rond de werkplek opruimen zodat je er bij kan, muur schoonmaken en vlakmaken, spijkers en schroeven eruit, stopcontacten en lichtknoppen eraf halen en een beetje waterdicht afwerken zodat je geen stroom ontvangt als er behangplaksel op komt. Dan nog een beetje passen en meten en zorgen dat je behangstroken waterpas komen zodat de hoeken een beetje goed uitkomen. Je weet wel, typische klusgedachten.

Ik krijg de blik; je moet me niet tegenwerken met je moeilijke kijkgezicht, toegeworpen. Na wat voorzichtige woorden over meer werk dan gedacht, voorbereiding en optimistische inschatting gaat de blik al meer op onweer en zie ik de eerste stampvoeten verschijnen.

Er wordt dus gewoon behangen de volgende dag.

De volgende ochtend draait mijn klushoofd weer volop, die behangtafel hoe ga ik dat doen, heb ik wel grote platen hout en waar laten we die tafel in hemelsnaam. In een kinderkamer lijkt een goed plan maar het kind in kwestie wenst hier niet aan mee te werken. Ondertussen staat mijn ega met een kwast in haar hand te springen, klaar om te smeren. Misschien eerst even de muur schoon, spullen eromheen opruimen, behang meten en knippen, tafel maken en dat soort dingen. “Als ik nou alvast begin met smeren…”

Hier valt niet tegenop te redeneren, zelfs zuchten helpt niet meer. Het komt wel goed hoor ik mezelf denken en na wat interne zuchten en een kluscursus onderbreking komt het inderdaad toch nog goed. Ziet er best prima uit en zonder noemenswaardige ruzie. Na de highfive komt de mededeling dat we de volgende dag met de andere muur verdergaan. Tijd om in de aanval te gaan met een zuur gezicht krijg ik niet want ik mag het resultaat van de kluscursus (een plantenbak) bekijken. “Mooi hè ik was als eerste klaar”.

Ik zie het, zucht en trek een biertje open.

Advertenties

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s